Περί των ρούχων του βασιλιά

Η Bretecher είναι μια εξαιρετική Γαλλίδα σκιτσογράφος που έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία με σκίτσα. Σε ένα από αυτά τα βιβλία έχει μια σειρά από σκίτσα όπου δείχνει δημοσιογράφους που υποτίθεται ότι κάνουν ένα ρεπορτάζ για τους νέους και τα ναρκωτικά. Ρωτούν λοιπόν έναν έναν διάφορους νέους ναρκομανείς γιατί παίρνουν ναρκωτικά. Ο πρώτος λέει «Να,... ξέρετε, η ανεργία,,,, δεν υπάρχει μέλλον για μας τους νέους....» Οι κάμερες αμέσως ζουμάρουν στον νεαρό, οι δημοσιογράφοι με απαστράπτοντα πρόσωπα από ικανοποίηση ότι «εδώ έχουμε κάτι» κάνουν διευκρινιστικές ερωτήσεις και προτρέπουν τον νεαρό να πει κι’ άλλα. Ο δεύτερος νεαρός το ίδιο: «Η άδικη κοινωνία....» κλπ. Ο τρίτος το ίδιο. Ώσπου φτάνουν στο τέλος σε μια κοπέλα ζωγραφισμένη λίγο αμπλα-ούμπλα, λίγο μπουνταλού, λίγο χαζούλα, και της κάνουν την ίδια ερώτηση. Η κοπέλα τους κοιτάζει βλακωδώς και λέει: «Τα παίρνω γιατί είναι ωραίαια.»
Ε κάπως έτσι πολλοί στον κόσμο αυτόν κρύβουν πίσω από αόρατα υπέροχα ρούχα την γύμνια της αλήθειας. Τα ρούχα αυτά είναι σε στυλ «Το κάνουμε για το καλό του τόπου, για την Ελευθερία, την Δημοκρατία, την Δικαιοσύνη!» Και μόνο τον πραγματικό λόγο που το κάνουν δεν μας τον λένε! Έτσι, οι τζαμπατζήδες, που δεν θέλουν να πληρώσουν για τα δημόσια μέσα συγκοινωνίας, έκαναν το «δεν πληρώνω» πατριωτική ιαχή, και μας προτρέπουν και τους υπόλοιπους πολίτες να κλέβουμε την αξία του εισιτηρίου που οι ίδιοι δεν θέλουν να πληρώσουν, μια και ο καλύτερος τρόπος να κρύψεις ένα φύλλο είναι να το βάλεις μέσα σε ένα δάσος! Εδώ θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση για την χρήση της λέξης «κλέβουμε». Στην Αγγλική γλώσσα, όπως άλλωστε και στην Ελληνική, υπάρχουν πολλές λέξεις που σημαίνουν το να παίρνεις κάτι που δεν σου ανήκει. Μια από αυτές είναι και η λέξη shop-lifting, για την περίπτωση που κλέβει κανείς κάτι από ένα κατάστημα. «Δε βαριέσαι, αυτοί τόσα βγάζουν... Οι έμποροι μας κατακλέβουν... Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν είχαν τυχαία τον θεό του εμπορίου ίδιον με τον θεό της κλεψιάς...» και άλλες παρόμοιες δικαιολογίες για να έχουμε την συνείδηση μας ήσυχη. Σε κάποια φάση λοιπόν που το πράγμα είχε φτάσει στο απροχώρητο στην Αγγλία, και οι έμποροι κατάλαβαν ότι έχαναν κάθε χρόνο εκατομμύρια από κλοπές πελατών, έκαναν την εκστρατεία «Shop-lifting is theft!» για να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο. Έτσι λοιπόν και εγώ εδώ, χρησιμοποιώ την σωστή λέξη για την μη πληρωμή στα διόδια, στο μετρό και τα λεωφορεία: κλοπή!
Τέλος παρένθεσης, και πίσω στα ρούχα του βασιλιά!
Σκεφτείτε τους διαφόρους απεργούς. Για θυμηθείτε λίγο: Οι γιατροί συνήθως απεργούν για το καλό των ασθενών, οι φαρμακοποιοί για το καλό της κοινωνίας, οι ναυτικοί για το καλό της ναυτιλίας, οι δικηγόροι για την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης, και πάει λέγοντας. Και δεν βρίσκεται ένας αμπλα-ούμπλας μπουνταλάς ανάμεσα τους να παραδεχτεί «Το κάνω για την τσέπη μου βρε αδερφέ!» Το αντίθετο μάλιστα! Όταν η Τρόικα είπε ότι οι απεργίες γίνονται για συντεχνιακά συμφέροντα, μας έπιασε όλους μαζική πατριωτική υστερία που κάποιοι ξένοι τόλμησαν να πουν κάτι τέτοιο! Ξεχνάμε τι γινόταν όλα τα χρόνια οπόταν εφευρίσκονταν διάφορα επιδόματα με γελοία ονόματα, όπως «επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία» ή «επίδομα θυγατέρων» ή «επίδομα γαλοπούλας» με τα οποία δίνονταν κάποια λεφτά για να βουλώσουν τα στόματα αυτών που αγωνίζονταν για «το καλό του τόπου», που μόλις τα έπαιρναν, η απεργία έληγε, το πολιτικό κόστος μηδενίζονταν και η κυβέρνηση συνέχιζε απτόητη να οδηγεί αυτόν τον τόπο προς την καταστροφή!
Κατά τα άλλα, υπέρμαχοι της δημοκρατίας, του ελεύθερου λόγου και του πανεπιστημιακού ασύλου, από κόμμα που αντιπροσωπεύει μόλις το 2.5% των Ελλήνων, ματαίωσαν στο Παρίσι την προβολή της ταινίας Ζ και την τιμητική του Κώστα Γαβρά, δήθεν αγανακτισμένοι για την έλλειψη δικαιοσύνης, ξεχνώντας την ρήση του Βολτέρου «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες!». Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να το κάνουν; Μήπως λέγοντας την αλήθεια; Ότι δηλαδή ο μόνος τρόπος μια μειοψηφία του 2.5% να επιβάλει αυτό που θέλει στο 97.5% είναι να αρχίσει τις πολεμικές ιαχές περί δικαιοσύνης και δημοκρατίας, καταλύοντας ακριβώς την έννοια της δημοκρατίας με την πράξη της; Ζήτω λοιπόν τα ρούχα του Βασιλιά! Είναι εξαιρετικά χρυσοποίκιλτα, ορατά στους εθελοτυφλούντες και αόρατα στους χαζούς σαν και μένα, και προπαντός, φοριούνται πολύ φέτος!

Μαρία Πέτρο

Περί αυγών και πουλιών

Υπάρχει μια ζωγραφιά του Μαγκρίτ όπου ένα ζωγράφος βλέπει ένα αυγό και ζωγραφίζει ένα πουλί. Ο τίτλος είναι «Ο οραματιστής». Όταν ήρθα στην Ελλάδα πριν περίπου ένα χρόνο, όλα τα στραβά που έβλεπα τα δεχόμουν προσπαθώντας να δω την φαιδρή πλευρά τους. Είναι και αυτός ένας τρόπος επιβίωσης. Έναν χρόνο μετά, χιούμορ τέλος! Καθώς άρχισα να γνωρίζω τα εδώ πράγματα καλύτερα, σιγά σιγά μου έγινε αδύνατο να βλέπω την αστεία πλευρά της κάθε κατάστασης. Το ότι οι υπάλληλοι της Εθνικής επιτρέπονταν να καπνίζουν αλλά οι πελάτες όχι, δεν μου φαίνεται πια αστείο αλλά τραγικό. Το ότι ο τσαμπουκάς υπερτερεί του κώδικα οδικής κυκλοφορίας δεν μου φαίνεται φαιδρό αλλά καταθλιπτικό. Τώρα ο μόνος τρόπος επιβίωσης είναι να γίνει κανείς οραματιστής και να βλέπει το πουλί όταν του παρουσιάζουν το αυγό.
Έτσι, όταν ο υπουργός υγείας κύριος Λοβέρδος μας βεβαίωσε τις προάλλες στην τηλεόραση ότι ο αντικαπνιστικός νόμος έχει επιτυχία και έφερε σαν παράδειγμα ότι κανείς πια δεν καπνίζει μέσα σε θαλάμους ασθενών στα νοσοκομεία και οι δύο δημοσιογράφοι γέλασαν (προφανώς αυτοί μπορούν ακόμα να βλέπουν την φαιδρή πλευρά των καταστάσεων), εγώ ένοιωσα κάποια ανακούφιση: να ένα αυγό που θα γίνει πουλί! Όταν ξυπνάμε κάθε πρωί και αναρωτιόμαστε ποιοι θα απεργήσουν σήμερα και θα μας ταλαιπωρήσουν, καλό είναι να ρίξουμε μια ματιά στην λίστα αυτών που απέργησαν ήδη, και έχουν ήδη βγάλει τα απωθημένα τους: έτσι ούτε οι αγρότες ούτε οι φορτηγατζήδες θα μας μπλοκάρουν τον δρόμο πια. Πάει αυτοί, τελειώσαμε μαζί του, τα έβγαλαν τα απωθημένα τους. Μπορεί βέβαια να είναι οι κάτοικοι της Πυλαίας, υποκινούμενοι από το Δεσπότη που ξέχασε το «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι», και να καταλάβουν αυτοί το οδόστρωμα της περιφερειακής γιατί κάτι δεν τους αρέσει στον καινούριο νόμο περί τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά δέστε το από την καλή πλευρά: δεν θα το κάνουν για πολύ. Πού θα πάει, κάποιο σήριαλ θα αρχίσει στην τηλεόραση και δεν θα θέλουν να χάσουν την συνέχεια, οπότε θα φύγουν. (Ευτυχώς που υπάρχουν και τα Βραζιλιάνικα!) Κάποτε ο Ραββίνος Λίονελ Μπλού, που συχνά έδινε την «Σκέψη της ημέρας» στο BBC, είχε πει: «Ευτυχώς οι ανησυχίες μου μερικές φορές απαλείφουν η μία την άλλη: αν ανησυχώ για την καρδιά μου δεν χρειάζεται να ανησυχώ για την σύνταξη μου!» Ευτυχώς και εδώ οι κακοτυχίες απαλείφουν η μια την άλλη: αν δεν μας αρέσουν οι τόσες σαπουνόπερες στην τηλεόραση, τα τόσα ωροσκόπια και τα τόσα ματς, τουλάχιστο δίνουν το κίνητρο σε κάποιους, που κάθε λίγο και λιγάκι μας ταλαιπωρούν κλείνοντας κάποιον δρόμο, να παν στα σπιτάκια τους για να δουν το αγαπημένο τους πρόγραμμα!
Και εγώ, βλέποντας την λίστα αυτών που ήδη τελείωσαν την διαμαρτυρία τους και το γεγονός ότι ο αντικαπνιστικός νόμος είχε ήδη επιτυχία στην εφαρμογή του στα νοσοκομεία, μπορώ να οραματίζομαι μια Ελλάδα όπου κανείς δεν καπνίζει σε δημόσιο χώρο, ο κώδικας οδικής κυκλοφορίας εφαρμόζεται, οι δημόσιοι υπάλληλοι τσακίζονται να με εξυπηρετήσουν, οι δρόμοι και οι παραλίες δεν διακοσμούνται από σκουπίδια, τα φαρμακευτικά υλικά δεν κλέβονται από τα νοσοκομεία, οι γιατροί δεν απαιτούν φακελάκι και η ζωή είναι εύκολη, ωραία και χωρίς άγχος!
Μαρία Πέτρου