Κάποτε έφτασε σε ένα χωριό ένας πραματευτής που διαλαλούσε ότι πουλούσε φάρμακο για τις ψείρες. (Τον καιρό εκείνο οι ψείρες μάστιζαν την Ελλάδα, μια που αποτελούσαν το μεγαλύτερο πληθυσμιακά είδος κατοίκων της χώρας.) Οι χωρικοί αμέσως όρμησαν και αγόραζαν, αγόραζαν μέχρι που τέλειωσε η πραμάτεια. Καθώς ο πραματευτής έφευγε από το χωριό, κάποιος ξαφνικά σκέφτηκε ότι ο πραματευτής δεν τους είχε πει πώς να χρησιμοποιήσουν το φάρμακό. Του φώναξε λοιπόν: «Έ Πατριώτη, πώς το χρησιμοποιούν αυτό το φάρμακο;» Και ο πραματευτής απάντησε: «Να, πιάνεις την ψείρα, της ανοίγεις το στόμα, και το ρίχνεις μέσα!» Εδώ γελάνε! Τουλάχιστο, εδώ, ο πατέρας μου που έλεγε αυτήν την ιστορία έβαζε τα γέλια και περίμενε και το ακροατήριο του να κάνει το ίδιο. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που πρωτοάκουσα αυτήν την ιστορία και μόνον πρόσφατα κατάλαβα ότι η ιστορία είχε και συνέχεια. Τώρα πώς το κατάλαβα, θα σας το πω σε λίγο. Αρκεί για την ώρα να πω ότι την συνέχεια μου την ψιθύρισε το Άγιο Πνεύμα προχθές που άκουγα τις ειδήσεις. Ο άνθρωπος λοιπόν που είχε ακούσει τις οδηγίες χρήσης, έπιασε μια ψείρα για να της δώσει το φάρμακο. Μόνο που ήταν νομοταγής πολίτης, και ήξερε ότι δεν είχε το δικαίωμα να αναγκάσει την ψείρα να ανοίξει το στόμα της, σύμφωνα με το νόμο περί δικαιωμάτων των παρασίτων 666/0000, παράγραφος 42 περί ψειρικών δικαιωμάτων, υποπαράγραφος 147 περί διατροφικού εξαναγκασμού, ΦΕΚ 30/2/1000. Έτσι, παρακάλεσε την ψείρα να ανοίξει το στόμα της, αλλά η ψείρα δεν το άνοιγε! Κορόιδο ήταν; «Βρε σε παρακαλώ, βρε αμάν, βρε ζαμάν», τίποτα. Στο τέλος ο άνθρωπός μας άφησε την ψείρα να φύγει-«την απώθησε», όπως είπε αργότερα ο ίδιος ευχαριστημένος από τον εαυτό του! Εδώ σίγουρα δεν γελάνε.
«Ο κουκουλοφόρος που εισέβαλε στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου Πατρών, την ώρα που μιλούσε ο Νομπελίστας Τζέιμς Γουότσον και προσπάθησε να τον επιτεθεί με λοστό, εξουδετερώθηκε από τους εκατοντάδες παρευρισκομένους, και απωθήθηκε» είπαν οι ειδήσεις! Προφανώς, οι εκατοντάδες παρευρισκόμενοι, σεβόμενοι τα παρασιτικά του δικαιώματα, δεν του έβγαλαν την κουκούλα ούτε τον κράτησαν να τον παραδώσουν στην αστυνομία, μια και το Πανεπιστήμιο Πατρών έχει το Πανεπιστημιακό άσυλο για να προστατεύει τους κουκουλοφόρους, αλλά όχι τους Νομπελίστες επισκέπτες ομιλητές. Κατόπιν αυτού, το Πανεπιστήμιο διαμαρτυρήθηκε έντονα στα μέσα ενημέρωσης για την κατάχρηση του Πανεπιστημιακού ασύλου και έκανε μήνυση κατ’ αγνώστων για τον τραυματισμό αυτών που χτυπήθηκαν κατά την προσπάθεια εξουδετέρωσης του κουκουλοφόρου.
Όσο για την ιστορία με το ψειροφάρμακο, έχει και συνέχεια: Ο άνθρωπος, αφού άφησε την ψείρα να φύγει σεβόμενος τα ψειρικά της δικαιώματα, κρέμασε μια ταμπέλα γύρω από τον λαιμό του που έλεγε: «Ευγενική παράκληση. Οι κυρίες ψείρες παρακαλούνται να μην έρχονται να ζήσουν στο ταλαιπωρημένο μου κορμί. Ευχαριστώ για την κατανόηση». Κατόπιν αυτού έκανε μήνυση κατά παντός υπευθύνου, κατά των αγνώστων ψειρών που τον βασάνιζαν και κατά του αγνώστου πραματευτή που τον είχε κοροϊδέψει. Ούτε εδώ γελάνε. Εδώ κλαίνε!
Μαρία Πέτρου
Τρίτη 19 Απριλίου 2011
Τρίτη 12 Απριλίου 2011
Περί ψόφιων αλόγων
Οι Άγγλοι λένε “Do not flog a dead horse”, δηλαδή «Μην δέρνεις ένα ψόφιο άλογο». Η αλήθεια είναι ότι ο κλάδος των Δημοσίων Υπαλλήλων έχει φάει τόσο ξύλο τελευταία, που καιρός είναι να πούμε και κάτι άλλο, κάτι καλό και αισιόδοξο. Τους δημοσίους υπαλλήλους που γνωρίσαμε όλοι μας καλύτερα από τον καθένα ήταν οι δάσκαλοι που μας δίδαξαν στα μαθητικά μας χρόνια. Και ναι μεν, πολλοί από αυτούς ήταν γαϊδούρια και αξίζουν το ξύλο που τρώει τώρα το δημοσιουπαλληλίκι, αλλά δεν ήταν όλοι. Όλοι μας μπορούμε να θυμηθούμε κάποιους δασκάλους που είχαμε και που άφησαν ανεξήτιλα σημάδια στην μνήμη μας, διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα μας. Πώς να ξεχάσω τον κύριο Κυριατζίδη, τον φιλόλογο, που όταν μας διάβαζε ένα αντιρατσιστικό κείμενο η φωνή του έτρεμε από συγκίνηση. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια δεν θυμάμαι πια ούτε ποιο κείμενο ήταν ούτε ποιος το είχε γράψει. Μια φράση μόνον μου έμεινε: «Όλοι οι άνθρωποι ρίχνουν μια σκιά πίσω τους, και αυτή για όλους είναι μαύρη.». Πώς να ξεχάσω την κυρία Εξήκη την φιλόλογο που μας δίδασκε με τόσο πάθος τους διαλόγους σχετικά με την καταδίκη του Σωκράτη, που το μυαλό των 15 χρόνων μου τότε είχε πεισθεί ότι αν η ίδια βρισκόταν στην θέση του Σωκράτη και αυτή θα είχε διαλέξει να πιει το κώνειο παρά να εγκαταλείψει την χώρα στην οποία είχε ζέσει όλη της την ζωή! Πώς να ξεχάσω την κυρία Τσίνγκου που μας δίδασκε γεωλογία με όλο το είναι της, χρησιμοποιώντας όλο το σώμα της και με τα χέρια της να κυματίζουν στον αέρα για να μας εξηγήσει τί είναι τα συγκλινή και τα αντικλινή πετρώματα. Ή την δεσποινίδα Αβραμίδου, που μας έκανε Αγγλικά, που κάποτε στον σχολικό εκκλησιασμό που με είδε όρθια να ταλαντεύομαι από την κούραση, σηκώθηκε και μου έδωσε την θέση της! Ή μήπως την κυρία Μασσαλά που με το μεράκι της για τα Μαθηματικά μου έκανε να τα αγαπήσω ακόμα περισσότερο, αλλά και να μάθω ότι το να κοπανίσεις το αυτοκίνητο σου στον τοίχο σε μια στιγμή απροσεξίας και να στραπατσάρεις τον προφυλακτήρα δεν είναι τίποτα το σπουδαίο: «Οι προφυλακτήρες γι’ αυτό είναι!» είπε ψύχραιμα όταν της συνέβη. Και είναι και άλλοι άνθρωποι που μας έμειναν στην μνήμη όχι για κάτι συγκεκριμένο, γιατί ίσως δεν προλάβαμε να τους γνωρίσουμε καλά, αλλά απλώς για την αξιοπρέπεια τους, όπως η κυρία Φούκα, που πέρασε από το σχολείο μας σαν κομήτης για μια μόνον χρονιά και όμως η αξιοπρέπεια της στα μάτια των δεκατριών χρονών που ήμουν τότε την έκανε να ξεχωρίζει.
Αλλά μήπως οι καλοί δάσκαλοι, οι καλοί δημόσιοι υπάλληλοι τελείωσαν; Όχι βέβαια! Ξέρω και τώρα φωτεινά παραδείγματα που κάνουν τον τόπο να πηγαίνει μπροστά και εμπνέουν τις νέες γενιές. Για παράδειγμα το προσωπικό του 2ου Λύκειο Ιλίου, που πρόσφατα έγινε πρότυπο σχολείο σε αναγνώριση της σκληρής δουλειάς των δασκάλων του, που έχουν δημιουργήσει ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον που θα το ζήλευε και το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο του εξωτερικού, και που είναι βέβαια δημόσιοι υπάλληλοι. Ας μην πηδάμε λοιπόν σε φαρδιές βούρτσες όταν βάφουμε τον κόσμο: ο κάθε δάσκαλος που αναλαμβάνει την βιβλιοθήκη του σχολείου δεν το κάνει για να «την αράξει», αλλά είναι πολλοί που το κάνουν με μεράκι για να προσφέρουν κάτι. Ο κάθε δάσκαλος που αποφασίζει να κάνει διδακτορικό δεν το κάνει για να αποφύγει την διδασκαλία-ξέρω μερικούς που έκαναν το διδακτορικό παράλληλα με την διδασκαλία και παραμένοντας στην θέση τους εξακολουθούν να εμπνέουν τα παιδιά. Ξέρω επίσης δασκάλους που δουλεύουν σε σχολεία με μεγάλο αριθμό παιδιών ή και ενηλίκων από μη προνομιούχες ομάδες της κοινωνίας, όπως παράνομοι ή και νόμιμοι μετανάστες, που σκύβουν με αγάπη πάνω από τα προβλήματα του κάθε μαθητή και ξέρουν ότι το να τα ακούσουν και να τα συζητήσουν μαζί τους είναι ίσως πιο σημαντικό από το να τους μάθουν να λύνουν μια δευτεροβάθμια εξίσωση. Αυτοί οι δάσκαλοι είναι ίσως η μειονότητα, αλλά είναι αυτοί στους οποίους βασιζόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον. Και είναι και αυτοί από τους ανθρώπους που έχασαν πρόσφατα το 25% του μισθού τους, χωρίς όμως φωνές και διαμαρτυρίες, γιατί αυτοί καταλαβαίνουν. Συνήθως είναι οι άλλοι, εκείνοι που δεν αξίζουν τον μισθό τους, που φωνάζουν δυνατά, με αγανάκτηση, για την αδικία που τους γίνεται. Αλλά εκείνοι είναι ήδη καταδικασμένοι στο μυαλό του κόσμου, ψόφια άλογα στην μνήμη των μαθητών που πέρασαν ή περνούν από τα χέρια τους, και δεν αξίζει τον κόπο να τους ξυλοφορτώνουμε παραπάνω.
Μαρία Πέτρου
Αλλά μήπως οι καλοί δάσκαλοι, οι καλοί δημόσιοι υπάλληλοι τελείωσαν; Όχι βέβαια! Ξέρω και τώρα φωτεινά παραδείγματα που κάνουν τον τόπο να πηγαίνει μπροστά και εμπνέουν τις νέες γενιές. Για παράδειγμα το προσωπικό του 2ου Λύκειο Ιλίου, που πρόσφατα έγινε πρότυπο σχολείο σε αναγνώριση της σκληρής δουλειάς των δασκάλων του, που έχουν δημιουργήσει ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον που θα το ζήλευε και το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο του εξωτερικού, και που είναι βέβαια δημόσιοι υπάλληλοι. Ας μην πηδάμε λοιπόν σε φαρδιές βούρτσες όταν βάφουμε τον κόσμο: ο κάθε δάσκαλος που αναλαμβάνει την βιβλιοθήκη του σχολείου δεν το κάνει για να «την αράξει», αλλά είναι πολλοί που το κάνουν με μεράκι για να προσφέρουν κάτι. Ο κάθε δάσκαλος που αποφασίζει να κάνει διδακτορικό δεν το κάνει για να αποφύγει την διδασκαλία-ξέρω μερικούς που έκαναν το διδακτορικό παράλληλα με την διδασκαλία και παραμένοντας στην θέση τους εξακολουθούν να εμπνέουν τα παιδιά. Ξέρω επίσης δασκάλους που δουλεύουν σε σχολεία με μεγάλο αριθμό παιδιών ή και ενηλίκων από μη προνομιούχες ομάδες της κοινωνίας, όπως παράνομοι ή και νόμιμοι μετανάστες, που σκύβουν με αγάπη πάνω από τα προβλήματα του κάθε μαθητή και ξέρουν ότι το να τα ακούσουν και να τα συζητήσουν μαζί τους είναι ίσως πιο σημαντικό από το να τους μάθουν να λύνουν μια δευτεροβάθμια εξίσωση. Αυτοί οι δάσκαλοι είναι ίσως η μειονότητα, αλλά είναι αυτοί στους οποίους βασιζόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον. Και είναι και αυτοί από τους ανθρώπους που έχασαν πρόσφατα το 25% του μισθού τους, χωρίς όμως φωνές και διαμαρτυρίες, γιατί αυτοί καταλαβαίνουν. Συνήθως είναι οι άλλοι, εκείνοι που δεν αξίζουν τον μισθό τους, που φωνάζουν δυνατά, με αγανάκτηση, για την αδικία που τους γίνεται. Αλλά εκείνοι είναι ήδη καταδικασμένοι στο μυαλό του κόσμου, ψόφια άλογα στην μνήμη των μαθητών που πέρασαν ή περνούν από τα χέρια τους, και δεν αξίζει τον κόπο να τους ξυλοφορτώνουμε παραπάνω.
Μαρία Πέτρου
Τρίτη 8 Μαρτίου 2011
Περί των ρούχων του βασιλιά
Η Bretecher είναι μια εξαιρετική Γαλλίδα σκιτσογράφος που έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία με σκίτσα. Σε ένα από αυτά τα βιβλία έχει μια σειρά από σκίτσα όπου δείχνει δημοσιογράφους που υποτίθεται ότι κάνουν ένα ρεπορτάζ για τους νέους και τα ναρκωτικά. Ρωτούν λοιπόν έναν έναν διάφορους νέους ναρκομανείς γιατί παίρνουν ναρκωτικά. Ο πρώτος λέει «Να,... ξέρετε, η ανεργία,,,, δεν υπάρχει μέλλον για μας τους νέους....» Οι κάμερες αμέσως ζουμάρουν στον νεαρό, οι δημοσιογράφοι με απαστράπτοντα πρόσωπα από ικανοποίηση ότι «εδώ έχουμε κάτι» κάνουν διευκρινιστικές ερωτήσεις και προτρέπουν τον νεαρό να πει κι’ άλλα. Ο δεύτερος νεαρός το ίδιο: «Η άδικη κοινωνία....» κλπ. Ο τρίτος το ίδιο. Ώσπου φτάνουν στο τέλος σε μια κοπέλα ζωγραφισμένη λίγο αμπλα-ούμπλα, λίγο μπουνταλού, λίγο χαζούλα, και της κάνουν την ίδια ερώτηση. Η κοπέλα τους κοιτάζει βλακωδώς και λέει: «Τα παίρνω γιατί είναι ωραίαια.»
Ε κάπως έτσι πολλοί στον κόσμο αυτόν κρύβουν πίσω από αόρατα υπέροχα ρούχα την γύμνια της αλήθειας. Τα ρούχα αυτά είναι σε στυλ «Το κάνουμε για το καλό του τόπου, για την Ελευθερία, την Δημοκρατία, την Δικαιοσύνη!» Και μόνο τον πραγματικό λόγο που το κάνουν δεν μας τον λένε! Έτσι, οι τζαμπατζήδες, που δεν θέλουν να πληρώσουν για τα δημόσια μέσα συγκοινωνίας, έκαναν το «δεν πληρώνω» πατριωτική ιαχή, και μας προτρέπουν και τους υπόλοιπους πολίτες να κλέβουμε την αξία του εισιτηρίου που οι ίδιοι δεν θέλουν να πληρώσουν, μια και ο καλύτερος τρόπος να κρύψεις ένα φύλλο είναι να το βάλεις μέσα σε ένα δάσος! Εδώ θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση για την χρήση της λέξης «κλέβουμε». Στην Αγγλική γλώσσα, όπως άλλωστε και στην Ελληνική, υπάρχουν πολλές λέξεις που σημαίνουν το να παίρνεις κάτι που δεν σου ανήκει. Μια από αυτές είναι και η λέξη shop-lifting, για την περίπτωση που κλέβει κανείς κάτι από ένα κατάστημα. «Δε βαριέσαι, αυτοί τόσα βγάζουν... Οι έμποροι μας κατακλέβουν... Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν είχαν τυχαία τον θεό του εμπορίου ίδιον με τον θεό της κλεψιάς...» και άλλες παρόμοιες δικαιολογίες για να έχουμε την συνείδηση μας ήσυχη. Σε κάποια φάση λοιπόν που το πράγμα είχε φτάσει στο απροχώρητο στην Αγγλία, και οι έμποροι κατάλαβαν ότι έχαναν κάθε χρόνο εκατομμύρια από κλοπές πελατών, έκαναν την εκστρατεία «Shop-lifting is theft!» για να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο. Έτσι λοιπόν και εγώ εδώ, χρησιμοποιώ την σωστή λέξη για την μη πληρωμή στα διόδια, στο μετρό και τα λεωφορεία: κλοπή!
Τέλος παρένθεσης, και πίσω στα ρούχα του βασιλιά!
Σκεφτείτε τους διαφόρους απεργούς. Για θυμηθείτε λίγο: Οι γιατροί συνήθως απεργούν για το καλό των ασθενών, οι φαρμακοποιοί για το καλό της κοινωνίας, οι ναυτικοί για το καλό της ναυτιλίας, οι δικηγόροι για την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης, και πάει λέγοντας. Και δεν βρίσκεται ένας αμπλα-ούμπλας μπουνταλάς ανάμεσα τους να παραδεχτεί «Το κάνω για την τσέπη μου βρε αδερφέ!» Το αντίθετο μάλιστα! Όταν η Τρόικα είπε ότι οι απεργίες γίνονται για συντεχνιακά συμφέροντα, μας έπιασε όλους μαζική πατριωτική υστερία που κάποιοι ξένοι τόλμησαν να πουν κάτι τέτοιο! Ξεχνάμε τι γινόταν όλα τα χρόνια οπόταν εφευρίσκονταν διάφορα επιδόματα με γελοία ονόματα, όπως «επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία» ή «επίδομα θυγατέρων» ή «επίδομα γαλοπούλας» με τα οποία δίνονταν κάποια λεφτά για να βουλώσουν τα στόματα αυτών που αγωνίζονταν για «το καλό του τόπου», που μόλις τα έπαιρναν, η απεργία έληγε, το πολιτικό κόστος μηδενίζονταν και η κυβέρνηση συνέχιζε απτόητη να οδηγεί αυτόν τον τόπο προς την καταστροφή!
Κατά τα άλλα, υπέρμαχοι της δημοκρατίας, του ελεύθερου λόγου και του πανεπιστημιακού ασύλου, από κόμμα που αντιπροσωπεύει μόλις το 2.5% των Ελλήνων, ματαίωσαν στο Παρίσι την προβολή της ταινίας Ζ και την τιμητική του Κώστα Γαβρά, δήθεν αγανακτισμένοι για την έλλειψη δικαιοσύνης, ξεχνώντας την ρήση του Βολτέρου «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες!». Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να το κάνουν; Μήπως λέγοντας την αλήθεια; Ότι δηλαδή ο μόνος τρόπος μια μειοψηφία του 2.5% να επιβάλει αυτό που θέλει στο 97.5% είναι να αρχίσει τις πολεμικές ιαχές περί δικαιοσύνης και δημοκρατίας, καταλύοντας ακριβώς την έννοια της δημοκρατίας με την πράξη της; Ζήτω λοιπόν τα ρούχα του Βασιλιά! Είναι εξαιρετικά χρυσοποίκιλτα, ορατά στους εθελοτυφλούντες και αόρατα στους χαζούς σαν και μένα, και προπαντός, φοριούνται πολύ φέτος!
Μαρία Πέτρο
Ε κάπως έτσι πολλοί στον κόσμο αυτόν κρύβουν πίσω από αόρατα υπέροχα ρούχα την γύμνια της αλήθειας. Τα ρούχα αυτά είναι σε στυλ «Το κάνουμε για το καλό του τόπου, για την Ελευθερία, την Δημοκρατία, την Δικαιοσύνη!» Και μόνο τον πραγματικό λόγο που το κάνουν δεν μας τον λένε! Έτσι, οι τζαμπατζήδες, που δεν θέλουν να πληρώσουν για τα δημόσια μέσα συγκοινωνίας, έκαναν το «δεν πληρώνω» πατριωτική ιαχή, και μας προτρέπουν και τους υπόλοιπους πολίτες να κλέβουμε την αξία του εισιτηρίου που οι ίδιοι δεν θέλουν να πληρώσουν, μια και ο καλύτερος τρόπος να κρύψεις ένα φύλλο είναι να το βάλεις μέσα σε ένα δάσος! Εδώ θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση για την χρήση της λέξης «κλέβουμε». Στην Αγγλική γλώσσα, όπως άλλωστε και στην Ελληνική, υπάρχουν πολλές λέξεις που σημαίνουν το να παίρνεις κάτι που δεν σου ανήκει. Μια από αυτές είναι και η λέξη shop-lifting, για την περίπτωση που κλέβει κανείς κάτι από ένα κατάστημα. «Δε βαριέσαι, αυτοί τόσα βγάζουν... Οι έμποροι μας κατακλέβουν... Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν είχαν τυχαία τον θεό του εμπορίου ίδιον με τον θεό της κλεψιάς...» και άλλες παρόμοιες δικαιολογίες για να έχουμε την συνείδηση μας ήσυχη. Σε κάποια φάση λοιπόν που το πράγμα είχε φτάσει στο απροχώρητο στην Αγγλία, και οι έμποροι κατάλαβαν ότι έχαναν κάθε χρόνο εκατομμύρια από κλοπές πελατών, έκαναν την εκστρατεία «Shop-lifting is theft!» για να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο. Έτσι λοιπόν και εγώ εδώ, χρησιμοποιώ την σωστή λέξη για την μη πληρωμή στα διόδια, στο μετρό και τα λεωφορεία: κλοπή!
Τέλος παρένθεσης, και πίσω στα ρούχα του βασιλιά!
Σκεφτείτε τους διαφόρους απεργούς. Για θυμηθείτε λίγο: Οι γιατροί συνήθως απεργούν για το καλό των ασθενών, οι φαρμακοποιοί για το καλό της κοινωνίας, οι ναυτικοί για το καλό της ναυτιλίας, οι δικηγόροι για την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης, και πάει λέγοντας. Και δεν βρίσκεται ένας αμπλα-ούμπλας μπουνταλάς ανάμεσα τους να παραδεχτεί «Το κάνω για την τσέπη μου βρε αδερφέ!» Το αντίθετο μάλιστα! Όταν η Τρόικα είπε ότι οι απεργίες γίνονται για συντεχνιακά συμφέροντα, μας έπιασε όλους μαζική πατριωτική υστερία που κάποιοι ξένοι τόλμησαν να πουν κάτι τέτοιο! Ξεχνάμε τι γινόταν όλα τα χρόνια οπόταν εφευρίσκονταν διάφορα επιδόματα με γελοία ονόματα, όπως «επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία» ή «επίδομα θυγατέρων» ή «επίδομα γαλοπούλας» με τα οποία δίνονταν κάποια λεφτά για να βουλώσουν τα στόματα αυτών που αγωνίζονταν για «το καλό του τόπου», που μόλις τα έπαιρναν, η απεργία έληγε, το πολιτικό κόστος μηδενίζονταν και η κυβέρνηση συνέχιζε απτόητη να οδηγεί αυτόν τον τόπο προς την καταστροφή!
Κατά τα άλλα, υπέρμαχοι της δημοκρατίας, του ελεύθερου λόγου και του πανεπιστημιακού ασύλου, από κόμμα που αντιπροσωπεύει μόλις το 2.5% των Ελλήνων, ματαίωσαν στο Παρίσι την προβολή της ταινίας Ζ και την τιμητική του Κώστα Γαβρά, δήθεν αγανακτισμένοι για την έλλειψη δικαιοσύνης, ξεχνώντας την ρήση του Βολτέρου «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες!». Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να το κάνουν; Μήπως λέγοντας την αλήθεια; Ότι δηλαδή ο μόνος τρόπος μια μειοψηφία του 2.5% να επιβάλει αυτό που θέλει στο 97.5% είναι να αρχίσει τις πολεμικές ιαχές περί δικαιοσύνης και δημοκρατίας, καταλύοντας ακριβώς την έννοια της δημοκρατίας με την πράξη της; Ζήτω λοιπόν τα ρούχα του Βασιλιά! Είναι εξαιρετικά χρυσοποίκιλτα, ορατά στους εθελοτυφλούντες και αόρατα στους χαζούς σαν και μένα, και προπαντός, φοριούνται πολύ φέτος!
Μαρία Πέτρο
Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 2011
Περί γκαγκάν γκαγκάν και γκαφάν γκαφάν
Οι Άγγλοι έχουν μια παροιμία που λέει: «Έκοψα την μύτη μου για να εκδικηθώ το πρόσωπο μου» (“I cut my nose to spite my face”). Είναι αυτό που μου έρχεται στο νου με τις προχθεσινές κινητοποιήσεις και τα έκτροπα στην Αθήνα. Όταν ήμασταν μικροί, τα αγοράκια κρατούσαν ανάμεσα στα πόδια τους ένα ξύλο και χοροπηδώντας επί τόπου φώναζαν «γκαγκάν γκαγκάν» και πυροβολούσαν με φανταστικά πιστόλια στον αέρα. Αυτά γίνονταν πριν πάνω κάτω 40 χρόνια, και τα αγοράκια αυτά, μεγάλα πια, είναι τώρα οι συνδικαλιστές, οι κομματάρχες, οι πολιτικοί, και οι συμβασιούχοι και μη της σημερινής κοινωνίας. Μόνο που ακόμα νομίζουν ότι παίζουμε καουμπόηδες και ινδιάνους και εξακολουθούν να φωνάζουν «γκαγκάν γκαγκάν»! Και ενώ η Αυστραλία και άλλες κυβερνήσεις συμβουλεύουν τους πολίτες τους να μην έρθουν στην Ελλάδα για διακοπές φέτος γιατί γίνονται συνεχείς απεργίες, οι εικόνες της γενιάς του γκαγκάν γκαγκάν να σπάζουν τα μάρμαρα στο κέντρο της Αθήνας, να ξεχαρβαλώνουν παγκάκια, να καταστρέφουν τους σταθμούς του μετρό, και να καίνε αστυνομικούς, έκαναν πάλι τον γύρω του κόσμου. Πάνω σ΄ αυτό, έρχεται και ο παρουσιαστής της Πρωινής Ενημέρωσης της ΝΕΤ να πει το εξής ανεπανάληπτο μόλις τελείωσε το αντίστοιχο ρεπορτάζ: «Ήταν δηλαδή μια πετυχημένη απεργία, είχε δυναμισμό.» Αυτός ο κύριος, θα έπρεπε να απολυθεί αυτοστιγμεί! Όχι γιατί προφανώς υποστήριζε την απεργία-Θεός φυλάξει! Αλλά γιατί του λείπει η κριτική σκέψη! Κύριε Γκαφά, πέστε μου σας παρακαλώ, πότε κάποια πράξη θεωρείται πετυχημένη; Προφανώς όταν επιτυγχάνει τον στόχο της! Ποιός ήταν ο στόχος αυτής της απεργίας; Δεν φαντάζομαι να μου πείτε ότι ήταν να κάψουν πάλι την Αθήνα, ούτε ότι ήταν να τραυματίσουν και να τραυματιστούν! Κατά το δικό σας ρεπορτάζ, οι Κερατινιώτες ήταν εκεί γιατί δεν θέλουν χυτά στην περιοχή τους. Οι «δεν πληρώνω» ήταν εκεί γιατί θέλουν το κράτος να βρει λεφτά να ξεπληρώσει τις ιδιωτικές εταιρείες που έκαναν τους δρόμους μας, ώστε να μην πληρώνουν διόδια οι χρήστες αυτών των δρόμων. Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες ήταν εκεί γιατί δεν θέλουν να χάσουν τα προνόμια τους. Οι συμβασιούχοι γιατί δεν θέλουν διαυγείς και ανοιχτές διαδικασίες προσλήψεων. Όλοι αυτοί οι στόχοι επιτεύχθηκαν προχθές με την πολλοστή καταστροφή του κέντρου της Αθήνας; Πάλι σύμφωνα με το ρεπορτάζ σας, 3000 άνθρωποι, από τα 5,000,000 Αθηναίους, κατάφεραν να αμαυρώσουν ξανά το όνομα της Ελλάδας στο εξωτερικό. Μήπως έχετε πεισθεί και εσείς και αυτοί ότι στοχεύουν στο να εξυπηρετήσουν κάποιο μεγάλο Εθνικό συμφέρον; Μήπως νομίζουν ότι πολεμούν να ελευθερώσουν την Ελλάδα από τους Τούρκους; Την Λιβύη από τον Γκαντάφη; Το Ιράκ από του Αμερικάνους; Το Νταρφούρ από το Σουδάν; Ίσως! Γι΄ αυτό σαν νέοι Δον Κιχώτιδες, ορμούν ακάθεκτοι προς τον εχθρό, φωνάζοντας «γκαγκάν γκαγκάν» μια και είναι προς το Εθνικό μας συμφέρον να μην γίνει χυτάς στη Κερατέα, να γίνονται οι προσλήψεις ρουσφετολογικά, να μην κάνουμε δρόμους αν δεν έχουμε να τους πληρώσουμε με δημόσιο χρήμα, να μην εξυγιανθούν οι συγκοινωνίες, και γενικά να κόψουμε την μύτη μας για να εκδικηθούμε το πρόσωπο μας!
Μαρία Πέτρου
Μαρία Πέτρου
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011
Περί αξιωματικής λογικής
Άκουγα προχθές στο ραδιόφωνο μία συνέντευξη με έναν εκπρόσωπο της ΑΔΕΔΥ. Η συζήτηση πήγαινε στο στυλ «Καλημέρα μπάρμπα-Κουκιά σπέρνω!», με τον δημοσιογράφο να ρωτάει και να ξαναρωτάει: «Κύριε Τάδε, η ΑΔΕΔΥ είναι πάντα υπέρ του ενιαίου μισθολογίου. Δεν νομίζετε ότι είναι δίκαιο κάποιος που δουλεύει πιο σκληρά και εξυπηρετεί τους πολίτες καλύτερα από μερικούς που κάθονται-γιατί είναι κοινό μυστικό στην Ελλάδα ότι ένα μεγάλο μέρος των δημοσίων υπαλλήλων δεν κάνουν την δουλειά τους-δεν νομίζετε λοιπόν ότι αυτοί που δουλεύουν με ζήλο θα πρέπει να παίρνουν κάτι παραπάνω από τους αραχτούς;» και τον κύριο Αδεδή να απαντάει: «Κάθε υπηρεσία έχει την δομή της. Έχουμε προϊσταμένους που φροντίζουν ώστε όλοι να προσφέρουν ό,τι μπορούν και όλοι οι υπάλληλοι να κάνουν την δουλειά τους» και άλλες τέτοιες μπούρδες. Ο κύριος Αδεδής εδώ, εκούσια ή ακούσια έκανε το ίδιο μοιραίο λάθος που έκανε και ο Χριστός και ο Μαρξ, και έτσι είναι σε καλή παρέα. Το λάθος και των τριών ήταν ότι στήριξαν τις θεωρίες τους στην λάθος υπόθεση: ότι ο άνθρωπος είναι από φύση του ιδανικός και τέλειος. Έτσι κατά τον Χριστό, ο άνθρωπος μπορεί να αγαπάει τους εχθρούς του, να γυρίζει το δεύτερο μάγουλο όταν τον χαστουκίζουν στο πρώτο και να δίνει τον έναν χιτώνα όταν έχει δύο. Και επειδή τίποτα από όλα αυτά δεν είναι στην φύση του ανθρώπου, αλλά μάλλον αναφέρονται στις ιδιότητες κάποιου εξιδανικευμένου όντος, ο Χριστιανισμός σαν τρόπος ζωής απέτυχε. Έχει επιβιώσει μόνον σαν δόγμα, γιατί όσο κι’ αν σταυροκοπιόμαστε κάθε φορά που περνάμε έξω από μια εκκλησία, η ζωή μας δεν έχει καμία σχέση με τις πρωτοχριστιανικές κοινωνίες και τον Χριστιανισμό σαν τρόπο ζωής. Όσο για τον Μαρξ, έκανε το ίδιο λάθος με τον Χριστό, μια και βάσισε την θεωρία του στο «Ο καθένας προσφέρει όσο μπορεί και απολαμβάνει ό,τι χρειάζεται»! Τώρα μάλιστα! Γι’ αυτό και τα διάφορα κομμουνιστικά καθεστώτα κατέρρευσαν το ένα μετά το άλλο, και όλη αυτή η όμορφη θεωρία χρεοκόπησε. Και μια και ο Μαρξισμός στερείται υπερφυσικού δόγματος, δεν μπορεί να επιβιώσει ούτε σαν δόγμα. Σε μερικές δεκαετίες θα έχει ξεχαστεί από τον κοινό λαό και σαν θεωρία και σαν κίνημα, και μόνο οι φιλόσοφοι και οι ιστορικοί θα τον σπουδάζουν σαν ένα περίεργο κοινωνικό πείραμα του εικοστού αιώνα.
Όσο για τον κύριο Αδεδή, επέμενε ότι δεν χρειαζόμαστε κίνητρα για τους δημοσίους υπαλλήλους-όλοι πρέπει να παίρνουν τα ίδια εφόσον δίνουν το παρόν στο γραφείο τους, γιατί όλοι είναι ιδανικοί, άμεμπτοι, δουλευταράδες, κάνουν το κατά δύναμη, είναι έντιμοι, αδιάφθοροι, εξυπηρετικοί και ευγενικοί, και υπάρχουν προϊστάμενοι που το φροντίζουν αυτό. Χα! Χα! Χα!
Έμαθα πρόσφατα από ένα ντοκυμαντέρ της ιστορίας των Μαθηματικών ότι κατά πολλούς ιστορικούς το Πυθαγόρειο θεώρημα ήταν γνωστό στους αρχαίους Βαβυλωνίους στην εμπειρική του μορφή, πολύ πριν τον Πυθαγόρα. Εκείνο που πραγματικά συνέβαλλε η αρχαία Ελληνική σκέψη στην ανάπτυξη των Μαθηματικών ήταν οι έννοιες της απόδειξης και της αξιωματικής λογικής. Αξίωμα είναι μια υπόθεση που την δεχόμαστε ως σωστή και πάνω σ’ αυτήν κτίζουμε την θεωρία μας. Έτσι, το αξίωμα ότι από ένα σημείο υπάρχει μόνον μία κάθετη σε μια ευθεία είναι η βάση της Ευκλείδειας Γεωμετρίας που διέπει την καθημερινή μας ζωή, ενώ το αξίωμα ότι από ένα σημείο υπάρχουν άπειρες κάθετες σε μια ευθεία είναι η βάση της Ριμάνειας Γεωμετρίας που διέπει την δομή του σύμπαντος. Επομένως κύριε Αδεδή, αν αρχίσεις με λάθος αξίωμα, κτίζεις έναν πύργο στην άμμο. Και μιά και μία αλυσίδα είναι τόσο δυνατή όσο ο ασθενέστερος κρίκος της, αν στηρίξεις την θεωρία σου σε ανεδαφική υπόθεση, μια μέρα θα καταρρεύσει παταγωδώς! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την αρχή, με το μοντέλο του δημοσίου υπαλλήλου να είναι αυτό του συνηθισμένου ανθρώπου, αυτού που προσπαθεί να ελαχιστοποιήσει την προσπάθεια του και να μεγιστοποιήσει την καλοπέραση του, και ας προσπαθήσουμε να βρούμε λύσεις στο πρόβλημα «Ελληνικό δημοσιοϋπαλληλίκι» με αυτή τη βάση!
Μαρία Πέτρου
Όσο για τον κύριο Αδεδή, επέμενε ότι δεν χρειαζόμαστε κίνητρα για τους δημοσίους υπαλλήλους-όλοι πρέπει να παίρνουν τα ίδια εφόσον δίνουν το παρόν στο γραφείο τους, γιατί όλοι είναι ιδανικοί, άμεμπτοι, δουλευταράδες, κάνουν το κατά δύναμη, είναι έντιμοι, αδιάφθοροι, εξυπηρετικοί και ευγενικοί, και υπάρχουν προϊστάμενοι που το φροντίζουν αυτό. Χα! Χα! Χα!
Έμαθα πρόσφατα από ένα ντοκυμαντέρ της ιστορίας των Μαθηματικών ότι κατά πολλούς ιστορικούς το Πυθαγόρειο θεώρημα ήταν γνωστό στους αρχαίους Βαβυλωνίους στην εμπειρική του μορφή, πολύ πριν τον Πυθαγόρα. Εκείνο που πραγματικά συνέβαλλε η αρχαία Ελληνική σκέψη στην ανάπτυξη των Μαθηματικών ήταν οι έννοιες της απόδειξης και της αξιωματικής λογικής. Αξίωμα είναι μια υπόθεση που την δεχόμαστε ως σωστή και πάνω σ’ αυτήν κτίζουμε την θεωρία μας. Έτσι, το αξίωμα ότι από ένα σημείο υπάρχει μόνον μία κάθετη σε μια ευθεία είναι η βάση της Ευκλείδειας Γεωμετρίας που διέπει την καθημερινή μας ζωή, ενώ το αξίωμα ότι από ένα σημείο υπάρχουν άπειρες κάθετες σε μια ευθεία είναι η βάση της Ριμάνειας Γεωμετρίας που διέπει την δομή του σύμπαντος. Επομένως κύριε Αδεδή, αν αρχίσεις με λάθος αξίωμα, κτίζεις έναν πύργο στην άμμο. Και μιά και μία αλυσίδα είναι τόσο δυνατή όσο ο ασθενέστερος κρίκος της, αν στηρίξεις την θεωρία σου σε ανεδαφική υπόθεση, μια μέρα θα καταρρεύσει παταγωδώς! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την αρχή, με το μοντέλο του δημοσίου υπαλλήλου να είναι αυτό του συνηθισμένου ανθρώπου, αυτού που προσπαθεί να ελαχιστοποιήσει την προσπάθεια του και να μεγιστοποιήσει την καλοπέραση του, και ας προσπαθήσουμε να βρούμε λύσεις στο πρόβλημα «Ελληνικό δημοσιοϋπαλληλίκι» με αυτή τη βάση!
Μαρία Πέτρου
Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2011
Περί αχύρου και ασύλου
Υπάρχει κάποιος αγγλικός νόμος κατά τον οποίον ο κάθε ταξιτζής πρέπει να έχει δίπλα του μέσα στο ταξί ένα δεμάτι άχυρο! Το ψήφισμα του νόμου αυτού χάνεται στα βάθη των αιώνων, όταν τα ταξί τα έσερναν άλογα και οι ζωόφιλοι εγγλέζοι δεν ήθελαν τα άλογα να παραμελούνται κατά την διάρκεια τις εργασίας τους. Ο νόμος αυτός ποτέ δεν αποσύρθηκε και επομένως ισχύει ακόμα και τώρα στην Αγγλία! Βέβαια τι συνέβει που έκανε την βουλή να ψηφίσει έναν τέτοιο νόμο κανείς πια δεν το ξέρει. Ίσως να βρέθηκε κάποιος αμελής ταξιτζής που άφηνε το καημένο του το άλογο νηστικό μέχρι που έγινε κάτι δραματικό, όπως το άλογο να ψόφησε καταμεσής του δρόμου, ή το άλογο να έφαγε κάποιο παιδάκι που το πέρασε για δεμάτι άχυρο από την πείνα που το έδερνε, και το δραματικό αυτό γεγονός να έγινε το κίνητρο για να θεσπιστεί ο νόμος. Έχουμε και εμείς κάποιους τέτοιους νόμους που δεν ξέρουμε γιατί έγιναν, μια και το μόνο που δεν έκαναν ποτέ ήταν να εκπληρώσουν τον σκοπό τους. Δεν ξέρω πότε ο νόμος για το πανεπιστημιακό άσυλο θεσπίστηκε, αλλά σίγουρα δεν έσωσε τον Γεώργιο Βοζίκη, φοιτητή της ιατρικής, από εξορία στην Μακρόνησο και τον θάνατο του από βασανιστήρια που επακολούθησε, ούτε σταμάτησε τα τανκς στις 17 του Νοέμβρη. Ούτε το ιερό άσυλο των αρχαίων βοήθησε το προδότη Παυσανία να ξεφύγει τον θάνατο: οι πρόγονοι μας απλώς έκτισαν την πόρτα του ναού στον οποίο είχε καταφύγει και τον άφησαν να πεθάνει από την δίψα και την πείνα!
Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι άσυλο ιδεών και ως γνωστόν οι ιδέες δεν μπορεί να συνδέονται με έναν συγκεκριμένο χώρο. Αν η πολιτεία θέλει να διώξει έναν πανεπιστημιακό ή έναν φοιτητή λόγω των ιδεών του, γιατί να πάει να τον πιάσει μέσα στο πανεπιστήμιο και να μην πάει να τον συλλάβει όταν είναι εκτός πανεπιστημίου; Τι θα την εμποδίσει να το κάνει όταν ο διωκόμενος πάει το βράδυ στο σπιτάκι του για ύπνο; Το πανεπιστημιακό άσυλο λοιπόν είναι ένας συμβολικός θεσμός που παρεξηγήθηκε και μας οδήγησε μέχρι τώρα σε εγκλήματα κατά της κοινωνίας, γιατί βέβαια ο βανδαλισμός δημόσιας περιουσίας είναι έγκλημα, είτε είναι στην απλή του μορφή, αυτή του μουτζουρώματος ενός φρεσκοβαμμένου τοίχου, είτε είναι στην μορφή καταστροφής επιστημονικών οργάνων και ερευνητικής εργασίας ετών. Και φυσικά αφήνω απέξω όλα τα άλλα έκτροπα που γίνονται στους πανεπιστημιακούς χώρους με την κάλυψη του πανεπιστημιακού ασύλου. Και μια και ο θεσμός έχει παρεξηγηθεί και καταχραστεί τόσο πολύ, καιρός είναι να τον καταργήσουμε. Γιατί ο αγγλικός νόμος περί αχύρου είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει δεν βλάπτει κανέναν, αλλά ο δικός μας νόμος περί ασύλου έχει καταστρέψει τα Ελληνικά Πανεπιστήμια! Σε μια κοινωνία δημοκρατική, με ελευθερία λόγου, δεν έχει λόγο να υπάρχει ούτε σαν συμβολισμός.
Γιατί δηλαδή οι πανεπιστημιακοί πρέπει να έχουν το πανεπιστημιακό άσυλο και όχι και οι φουρνάρηδες το φουρναρικό άσυλο; Όλοι υποκείμεθα στους ίδιους περιορισμούς λόγου και ιδεών: όλοι είμαστε ελεύθεροι να πούμε ό,τι θέλουμε, μέσα στα επιτρεπτά όρια. Για παράδειγμα, υπάρχει ελευθερία λόγου, αλλά σε πολλές χώρες (εννοώ δημοκρατικές χώρες, με πραγματικές ελευθερίες για τους πολίτες) αν κάποιος πει ότι το ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Ναζί δεν έγινε, θα πάει φυλακή. Όλοι έχουμε ελευθερία στις ιδέες μας, αλλά αν έρθει η ιδέα σε κάποιον πανεπιστημιακό να διασταυρώσει γαϊδούρι με άνθρωπο για να παράγει γαϊδουροανθρωπάκι, δεν επιτρέπεται να το κάνει, είτε έχουμε πανεπιστημιακό άσυλο είτε όχι (αν και μερικές φορές αναρωτιέμαι αν αυτό δεν έχει ήδη γίνει!).
Άρα, και στην ελευθερία του λόγου και στην ελευθερία των ιδεών υπάρχουν όρια, που τα έχει θεσπίσει η κοινωνία, και αυτά είναι που οριοθετούν την ελευθερία των ιδεών και του λόγου και όχι το κάγκελο της περίφραξης ενός χώρου που μπορεί να το παραβιάσει κανείς όποτε θέλει! Είναι αυτά τα νοητά όρια που πρέπει να αγωνιζόμαστε να διατηρήσουμε γιατί αυτά εξασφαλίζουν την πραγματική μας ελευθερία: είναι οι νοητές γραμμές που θέτουν οι νόμοι που θα πρέπει να σεβαστούμε, οι νόμοι που ψήφησε η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, που έχουμε το δικαίωμα να την αλλάξουμε στις επόμενες εκλογές αν δεν μας αρέσει. Αν κάθε μέρα την περνάμε προσπαθώντας να εξευτελίσουμε αυτούς τους δημοκρατικά αποφασισμένους νόμους, με σλόγκαν όπως «Ανυπακοή» ή με καταλήψεις δρόμων, κτιρίων, με τσαμπουκάδες και νταηλίκια, και μετά αρχίζουμε να φωνάζουμε για την διατήρηση του πανεπιστημιακού ασύλου γιατί αυτό δήθεν μας εξασφαλίζει την ελευθερία της σκέψης, τότε είμαστε Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές!
Μαρία Πέτρου
Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι άσυλο ιδεών και ως γνωστόν οι ιδέες δεν μπορεί να συνδέονται με έναν συγκεκριμένο χώρο. Αν η πολιτεία θέλει να διώξει έναν πανεπιστημιακό ή έναν φοιτητή λόγω των ιδεών του, γιατί να πάει να τον πιάσει μέσα στο πανεπιστήμιο και να μην πάει να τον συλλάβει όταν είναι εκτός πανεπιστημίου; Τι θα την εμποδίσει να το κάνει όταν ο διωκόμενος πάει το βράδυ στο σπιτάκι του για ύπνο; Το πανεπιστημιακό άσυλο λοιπόν είναι ένας συμβολικός θεσμός που παρεξηγήθηκε και μας οδήγησε μέχρι τώρα σε εγκλήματα κατά της κοινωνίας, γιατί βέβαια ο βανδαλισμός δημόσιας περιουσίας είναι έγκλημα, είτε είναι στην απλή του μορφή, αυτή του μουτζουρώματος ενός φρεσκοβαμμένου τοίχου, είτε είναι στην μορφή καταστροφής επιστημονικών οργάνων και ερευνητικής εργασίας ετών. Και φυσικά αφήνω απέξω όλα τα άλλα έκτροπα που γίνονται στους πανεπιστημιακούς χώρους με την κάλυψη του πανεπιστημιακού ασύλου. Και μια και ο θεσμός έχει παρεξηγηθεί και καταχραστεί τόσο πολύ, καιρός είναι να τον καταργήσουμε. Γιατί ο αγγλικός νόμος περί αχύρου είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει δεν βλάπτει κανέναν, αλλά ο δικός μας νόμος περί ασύλου έχει καταστρέψει τα Ελληνικά Πανεπιστήμια! Σε μια κοινωνία δημοκρατική, με ελευθερία λόγου, δεν έχει λόγο να υπάρχει ούτε σαν συμβολισμός.
Γιατί δηλαδή οι πανεπιστημιακοί πρέπει να έχουν το πανεπιστημιακό άσυλο και όχι και οι φουρνάρηδες το φουρναρικό άσυλο; Όλοι υποκείμεθα στους ίδιους περιορισμούς λόγου και ιδεών: όλοι είμαστε ελεύθεροι να πούμε ό,τι θέλουμε, μέσα στα επιτρεπτά όρια. Για παράδειγμα, υπάρχει ελευθερία λόγου, αλλά σε πολλές χώρες (εννοώ δημοκρατικές χώρες, με πραγματικές ελευθερίες για τους πολίτες) αν κάποιος πει ότι το ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Ναζί δεν έγινε, θα πάει φυλακή. Όλοι έχουμε ελευθερία στις ιδέες μας, αλλά αν έρθει η ιδέα σε κάποιον πανεπιστημιακό να διασταυρώσει γαϊδούρι με άνθρωπο για να παράγει γαϊδουροανθρωπάκι, δεν επιτρέπεται να το κάνει, είτε έχουμε πανεπιστημιακό άσυλο είτε όχι (αν και μερικές φορές αναρωτιέμαι αν αυτό δεν έχει ήδη γίνει!).
Άρα, και στην ελευθερία του λόγου και στην ελευθερία των ιδεών υπάρχουν όρια, που τα έχει θεσπίσει η κοινωνία, και αυτά είναι που οριοθετούν την ελευθερία των ιδεών και του λόγου και όχι το κάγκελο της περίφραξης ενός χώρου που μπορεί να το παραβιάσει κανείς όποτε θέλει! Είναι αυτά τα νοητά όρια που πρέπει να αγωνιζόμαστε να διατηρήσουμε γιατί αυτά εξασφαλίζουν την πραγματική μας ελευθερία: είναι οι νοητές γραμμές που θέτουν οι νόμοι που θα πρέπει να σεβαστούμε, οι νόμοι που ψήφησε η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, που έχουμε το δικαίωμα να την αλλάξουμε στις επόμενες εκλογές αν δεν μας αρέσει. Αν κάθε μέρα την περνάμε προσπαθώντας να εξευτελίσουμε αυτούς τους δημοκρατικά αποφασισμένους νόμους, με σλόγκαν όπως «Ανυπακοή» ή με καταλήψεις δρόμων, κτιρίων, με τσαμπουκάδες και νταηλίκια, και μετά αρχίζουμε να φωνάζουμε για την διατήρηση του πανεπιστημιακού ασύλου γιατί αυτό δήθεν μας εξασφαλίζει την ελευθερία της σκέψης, τότε είμαστε Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές!
Μαρία Πέτρου
Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2011
Περί «δεί δή χρημάτων» και άλλων σοφών αποφθεγμάτων
Όταν ο Κλίντον βγήκε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, έδωσε συνέντευξη τύπου, όπου ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε ποιες θα ήταν οι προτεραιότητες της προεδρίας του. Η απάντηση ήρθε σαν καταπέλτης: «The Economy, stupid!», «Η οικονομία, ανόητε!». Άκουγα τις προάλλες στο ραδιόφωνο μια δημοσιογράφο να εκφράζει την γνώμη της για τα μέτρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την οικονομική κρίση. Και έλεγε λοιπόν η κοπέλα ότι το κακό είναι ότι τα μέτρα αυτά παίρνονται με καθαρά οικονομικά κριτήρια, έχοντας σαν επίκεντρο την οικονομία και όχι τον άνθρωπο! Λέγονται πολλά τέτοια αυτήν την περίοδο και ακούμε πολλά παρόμοια για την καταστροφή του κοινωνικού κράτους. Φαίνεται ότι έχουμε ξεχάσει την σοφία του ίδιου μας του λαού και τα ρητά μας. Το πιο απλό είναι αυτό που λέει «Μην απλώνεις τα πόδια σου πέρα από εκεί που φτάνει το πάπλωμα!». Πώς ακριβώς, κυρία δημοσιογράφε και κύριοι υποστηρικταί του κοινωνικού κράτους περιμένετε η Ευρώπη ή η Ελληνική κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει το κοινωνικό κράτος, αν δεν σώσει πρώτα την οικονομία; Ξεχάσατε το «Ούκ άν λάβης παρά του μή έχοντος»;
Διαβάζω στα φυλλάδια της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας ότι το 67.2% του Ελληνικού λαού απασχολείται σε τριτογενή απασχόληση, δηλαδή σε παροχές υπηρεσιών, με άλλα λόγια «εγώ ξεψειρίζω εσένα και εσύ ξεψειρίζεις εμένα», όπως κάνουν οι μαϊμούδες. Έλα όμως που ως μαϊμούδες θέλουμε και να φάμε! Μόνον το 11.7% του Ελληνικού εργατικού δυναμικού απασχολείται στην πρωτογενή παραγωγή, δηλαδή σε κάτι που μπορούμε να πουλήσουμε σε ξένους για να φέρουμε λεφτά στην χώρα. Αν δεν έρχονται λεφτά στο σπίτι, πώς μπορεί η οικογένεια να αγοράσει παιγνίδια και ρούχα για τα παιδιά; Πώς μπορούμε να έχουμε κοινωνικό κράτος, που έχει επίκεντρο τον άνθρωπο, αν δεν φέρνουμε χρήματα απέξω; Αυτήν την στιγμή η χώρα έχει μία μόνον προτεραιότητα: «The Economy stupid!», κάτι που εμείς οι Έλληνες το ξέραμε εδώ και δυόμιση χιλιάδες χρόνια από το στόμα του Δημοσθένη: «Δεί δή χρημάτων και άνευ αυτών ουδέν εκ των πρέπει γενέσθαι μέλλει γένεσθαι!» Όλα τα άλλα είναι λαϊκισμοί και ανοησίες!
Μαρία Πέτρου
Διαβάζω στα φυλλάδια της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας ότι το 67.2% του Ελληνικού λαού απασχολείται σε τριτογενή απασχόληση, δηλαδή σε παροχές υπηρεσιών, με άλλα λόγια «εγώ ξεψειρίζω εσένα και εσύ ξεψειρίζεις εμένα», όπως κάνουν οι μαϊμούδες. Έλα όμως που ως μαϊμούδες θέλουμε και να φάμε! Μόνον το 11.7% του Ελληνικού εργατικού δυναμικού απασχολείται στην πρωτογενή παραγωγή, δηλαδή σε κάτι που μπορούμε να πουλήσουμε σε ξένους για να φέρουμε λεφτά στην χώρα. Αν δεν έρχονται λεφτά στο σπίτι, πώς μπορεί η οικογένεια να αγοράσει παιγνίδια και ρούχα για τα παιδιά; Πώς μπορούμε να έχουμε κοινωνικό κράτος, που έχει επίκεντρο τον άνθρωπο, αν δεν φέρνουμε χρήματα απέξω; Αυτήν την στιγμή η χώρα έχει μία μόνον προτεραιότητα: «The Economy stupid!», κάτι που εμείς οι Έλληνες το ξέραμε εδώ και δυόμιση χιλιάδες χρόνια από το στόμα του Δημοσθένη: «Δεί δή χρημάτων και άνευ αυτών ουδέν εκ των πρέπει γενέσθαι μέλλει γένεσθαι!» Όλα τα άλλα είναι λαϊκισμοί και ανοησίες!
Μαρία Πέτρου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
