Περί προφητών

Όταν πήγα για πρώτη φορά στην Αμερική, όλοι περίμεναν ότι θα ήξερα να λέω το φυλτζάνι, μια κα ήμουν από την Ελλάδα. Εγώ δεν είχα ιδέα. Όταν λοιπόν γύρισα στην Ελλάδα φρόντισα να μάθω. Και πράγματι, πολύ γρήγορα, έγινα σπουδαία στην φυλτζανομαντεία. Αυτό έγινε αφορμή για πολλές ευχάριστες ώρες χαζολογήματος με παρέες με γνωστούς και αγνώστους σε μαζέματα και πάρτυ όταν δυο χρόνια αργότερα πήγα στην Αγγλία για μεταπτυχιακό. Τώρα προφανώς θα θέλετε να ξέρετε πόσο πετυχημένη ήμουνα. Ε λοιπόν μια τέτοια τέχνη είναι εξαιρετική για κοινωνικές σχέσεις: και ποιός δεν θέλει κάποιον να ασχοληθεί αποκλειστικά μαζί του έστω και για 5 λεπτά και να του πει κάτι για το μέλλον του, έστω και αν κατά βάθος ξέρει ότι τίποτα δεν είναι αλήθεια! Φυσικά καταλαβαίνω ότι η ερώτηση περί επιτυχίας δεν αναφέρονταν σ’ αυτό, αλλά στο κατά πόσο οι προβλέψεις μου έβγαιναν αληθινές. Λοιπόν θα μπορούσα να σας πω 4-5 εντυπωσιακά απίθανες προβλέψεις που έκανα που βγήκαν αληθινές, και να σας κάνω να εντυπωσιαστείτε πολύ για τις καφεμαντικές μου ικανότητες. Εκείνο που δεν θα σας έλεγα όμως θα ήταν ότι είχα κάνει εκατοντάδες ή και χιλιάδες ακόμα προβλέψεις κατά την διάρκεια της καφεμαντικής μου καριέρας, που ούτε βγήκαν ποτέ αληθινές, ούτε τις θυμάται πια κανείς. Τότε ίσως θα είχατε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα των καφεμαντικών μου ικανοτήτων! Αυτό μου θυμίζει μια άλλη ιστορία: Κάποτε όλοι προέβλεπαν το τέλος του κόσμου σε μια συγκεκριμένη ημερομηνία. Όλοι λοιπόν μιλούσαν γι’ αυτό και για την επικείμενη καταστροφή που έρχονταν, εκτός από έναν. Αυτός έλεγε σε όλους ότι κατά την δική του πρόβλεψη δεν θα γινόταν καμία καταστροφή και ο κόσμος θα εξακολουθούσε να υπάρχει όπως και πριν μετά την προβλεπόμενη ημερομηνία. Κάποιος φίλος του τον ρώτησε τότε πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο σίγουρος. Ο άνθρωπος απάντησε: «Μα αν καταστραφεί ο κόσμος, δεν θα είναι κανείς να με κατηγορήσει, αν όμως δεν καταστραφεί, σκέψου πόσο σπουδαίος προφήτης θα θεωρούμαι!»

Τώρα γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Γιατί προχθές στον δρόμο, μια κοπελίτσα προσπάθησε να με πείσει να δώσω οικονομική ενίσχυση στο ΚΚΕ με το επιχείρημα ότι όλες οι προβλέψεις που έκανε το ΚΚΕ μέχρι τώρα για την οικονομική κρίση βγήκαν αληθινές! Εγώ θα έλεγα ότι αυτήν την σωστή προφητεία μπορούν να την διεκδικήσουν σχεδόν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης: «Τα μέτρα του πρώτου μνημονίου θα αποτύχουν!» Και βεβαία θα αποτύγχαναν, αφού σχεδόν σύσσωμη η αντιπολίτευση υπονόμευσε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την εφαρμογή τους! Ξεχνάμε τις καταλήψεις των τουριστικών χώρων, το κλείσιμο των λιμανιών, των δρόμων, των υπηρεσιών, τις λευκές απεργίες, τα μποϊκοταρίσματα εφαρμογής των μέτρων, τα «δεν πληρώνω», τα μολότοφ, τα κακουργήματα και τα έκτροπα; Πώς εμφανίστηκε η Ελλάδα στον χρόνο που πέρασε στους ξένους; Σαν μια χώρα στην οποία αξίζει να επενδύσει κανείς; Σαν μια σοβαρή χώρα που ξέρει να αντιμετωπίζει τα προβλήματα της και εμπνέει τον σεβασμό ακόμα και στις δύσκολες ώρες της, όπως τον σεβασμό που μας ενέπνευσε ο Ιαπωνικός λαός με την αξιοπρέπεια που επέδειξε κατά την διάρκεια των πρόσφατων καταστροφών που υπέστη;

Ας φανταστούμε λοιπόν το παρακάτω σενάριο. Πέφτει η κυβέρνηση, γίνονται εκλογές και βγαίνει η Νέα Δημοκρατία. Πάει λοιπόν ο κύριος Σαμαράς στους δανειστές μας και λέει: «Τα μέτρα του μνημονίου όπως το προέβλεψα απέτυχαν! Πρέπει να αλλάξετε τακτική, έτσι όπως σας το έλεγα από πριν.» Οι δανειστές αυτοστιγμεί πείθονται, σχίζουν το μνημόνιο, βγάζουν πέννα και χαρτί και γράφουν άλλο, όπως ακριβώς το θέλει ο κύριος Σαμαράς. Έρχεται λοιπόν ο κύριος Σαμαράς πίσω, κουνώντας θριαμβευτικά το χαρτί στον αέρα, καθώς κατεβαίνει από την σκάλα του αεροπλάνου, και πάει κατ’ ευθείαν στο γραφείο του να εφαρμόσει την νέα πολιτική. Έλα όμως που ξέχασε κάτι! Υπάρχουν πολλοί επίδοξοι προφήτες! Τι θα κάνει τώρα η δική του αντιπολίτευση; Θα τον στηρίξει; Γιατί; Για να αποδείξει ότι ο κύριος Σαμαράς είναι καλός προφήτης ενώ ο κύριος Παπανδρέου όχι; Χα, χα, χα! Ο ίδιος ο κύριος Σαμαράς πολύ σωστά υπενθύμισε στον κύριο Παπανδρέου ότι σαν αντιπολίτευση δεν στήριξε την προηγούμενη κυβέρνηση σε ζωτικές αλλαγές που πήγε να κάνει! Άρα, και γυρνάει γυρνάει γυρνάει η ζωή μας σαν τροχός, και προφήτες ανεβοκατεβαίνουν και πλανάται ο λαός! Και πώς λοιπόν βγαίνει κανείς από τον φαύλο κύκλο, του «εσύ έτσι έκανες τότε, να και γώ τώρα θα σου δείξω!» ή του «όταν θέλω εσύ δεν θέλεις, τώρα που δεν θέλω θέλεις, να και γώ τώρα δεν θέλω, για να θέλεις όταν θέλω!»; Ίσως με λίγη λογική; Ίσως με λίγη ανωτερότητα; Ίσως με λίγη αγάπη γι’ αυτόν τον τόπο; Ο Τζιφόρος στον επίλογο του βιβλίου του «Ιστορία της Αγγλίας», γράφει για τους Άγγλους: «...είναι ένας σωστός λαός που κοιτάει το καλό του τόπου του και που σέβεται τον εαυτό του...» Αχ και να μπορούσε να το γράψει αυτό κάποιος και για μας!

Μαρία Πέτρου

Περί αρχαίων και νέων Ελλήνων

Πολλοί μας κατηγορούν ότι δεν έχουμε τίποτα κοινό με τους αρχαίους ημών προγόνους. Νομίζω ότι κάνουν μεγάλο λάθος. Και θα σας το αποδείξω αμέσως.

Πάρτε για παράδειγμα τα γραπτά των αρχαίων Ελλήνων. Ήταν πάνω σε πέτρα, γραμμένα για την αιωνιότητα. Πάρτε την ιστοσελίδα του Μουσείου Βεργίνας. Έγινε πριν από περισσότερα από 10 χρόνια, μια και οι τιμές των εισιτηρίων που έχει είναι σε δραχμές, και δίνει τις ώρες λειτουργίας του Μουσείου, που βέβαια δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα, αλλά προφανώς γράφτηκαν για την αιωνιότητα. Το ίδιο και οι ιστοσελίδες για τις ώρες αναχώρησης των πλοίων από την Ουρανούπολη για το Άγιο Όρος. Και αυτές γράφτηκαν για την αιωνιότητα, έστω και αν οι ώρες που δίνουν δεν ισχύουν πια.

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, δεν είχαν ρολόγια χειρός. Άρα, τα ραντεβού που έκλειναν προφανώς ήταν της μορφής: «Θα επέλθω ες αυριανήν πρωϊαν», εννοώντας με τα σημερινά δεδομένα, κάποια ώρα από τις 9 ως τις 2 το μεσημέρι. Ε, το ίδιο κάνουν και οι σημερινοί Έλληνες. Αν ο υδραυλικός σου πει ότι θα έρθει αύριο στις 10, μπορεί να έρθει και στις 1, την μεθεπόμενη μέρα, μια που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ούτε φορητά ημερολόγια είχαν!

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι πετούσαν τα σκουπίδια τους, δηλαδή σπασμένα πήλινα αγγεία, σπασμένα γυάλινα βάζα, αποφάγια, και κομμάτια ξύλο, όπου νάναι, και αυτά, σαν φυσικά υλικά που ήταν, γινόταν γρήγορα μέρος του φυσικού περιβάλλοντος. Το ίδιο κάνουμε και οι νέοι Έλληνες: πετούμε τα σκουπίδια μας όπου νάναι και σύντομα γίνονται μέρος του φυσικού περιβάλλοντος. Έτσι, μια Ελληνική παραλία αποτελείται από νερό, πλαστικά σκουπίδια και άμμο, κατά σειρά όγκου. Όσο για ένα Ελληνικό δασάκι, περιέχει δέντρα, πλαστικά μπουκάλια νερού, σκατόχαρτα, πακέτα από τσιγάρα και προφυλακτικά γεμάτα από μισούς Έλληνες που δεν έμελλε να γίνουν! (Ευτυχώς που το ανθρώπινο σώμα έχει μόνον τεσσάρων ειδών τρύπες, αλλιώς η ποικιλία θα ήταν μεγαλύτερη.)

Οι αρχαίοι Έλληνες έτρεχαν με τα άλογα στις αρματοδρομίες. Οι νέοι Έλληνες τρέχουν με τα άλογα στις carοδρομίες.

Οι αρχαίοι Έλληνες μάλωναν για την πολιτική. Ποιός μπορεί να ξεχάσει το περίφημο «Πάταξον μεν άκουσον δε»; Οι νέοι Έλληνες κάνουν το ίδιο: «Πάταξον με, πάταξον σε».

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν εξαιρετικές επικοινωνίες: η άλωση της Τροίας μεταδόθηκε στις Μυκήνες μέσα σε λίγες ώρες, με τις φωτιές στις κορυφές των λόφων. Οι νέοι Έλληνες είναι μανιώδεις επικοινωνοί: απαντούν στα κινητά τους τηλέφωνα που χτυπούν ακόμα και μέσα στο θέατρο και τις συναυλίες, ακόμα και μέσα στις διαλέξεις (εννοώ τον ομιλητή) ακόμα και την ώρα τηλεοπτικής εκπομπής (εννοώ τον παρουσιαστή: «Όχι δεν θέλω σάλτσα στους κεφτέδες!»-Λοιπόν τι λέγαμε; Α ναι, το νέο νομοσχέδιο κατετέθη στην Βουλή...).

Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι αγωνίζονταν ενωμένοι εναντίων των Περσών. Και οι νέοι Έλληνες αγωνίζονται ενωμένοι. Για παράδειγμα, αν βρεθεί καμιά μέδουσα σε καμιά παραλία, όλοι οι Έλληνες ενωμένοι αγωνίζονται να την εξοντώσουν. Αν υπάρχει κάπου τροχονόμος που γράφει τους αλογο-carοδρομείς, όλοι οι Έλληνες φροντίζουν να ειδοποιήσουν ο ένας τον άλλον για να τον αποφύγουν. Και αν κάποιος ξένος τολμήσει να μας πει καμιά αλήθεια, όλοι οι Έλληνες θυμόμαστε τους αρχαίους ημών προγόνους και στέλνουμε το αφελή ξένο, που δεν είχε καν ένδοξους προγόνους, στον αγύριστο. Γιατί όταν οι Γερμανοί Ευρωβουλευτές τόλμησαν να πουν ότι θα μπορούσαμε να πουλήσουμε μερικά ξερονήσια σε εκατομμυριούχους που φιλοδοξούν να έχουν τον δικό τους «Σκορπιό» ή «Σπετσοπούλα», όλοι οι Έλληνες ξεσηκωθήκαμε σύσσωμοι κατά βαρβάρων δορούμενοι, για το πώς οι Γερμαναράδες τόλμησαν να ξεστομίσουν κάτι τέτοιο!

Ξεκίνησα λέγοντας ότι θα σας αποδείξω ότι έχουμε πολλά κοινά με τους αρχαίους ημών προγόνους. Έχουμε και κοινή γλώσσα: όπερ έδει δείξαι.

Μαρία Πέτρου

Περί της Μπάρμπης και του σπιτιού της

Το 1959 έκανε την εμφάνιση της η Μπάρμπη, η πρώτη κούκλα που απευθύνονταν στο γυναικείο αντί για το μητρικό ένστικτο των κοριτσιών. Στα επόμενα χρόνια, μέχρι ακόμα και σήμερα, η Μπάρμπη κυριάρχησε στην αγορά του παιχνιδιού. Πολύ σύντομα είχαμε την γκαρνταρόμπα της Μπάρμπης, το αυτοκίνητο της Μπάρμπης, και βέβαια και το σπίτι της Μπάρμπης, ένα ροζ σπιτάκι που τα είχε όλα: τις βρυσούλες του, τις μπανιερίτσες του, τα παραθυράκια του, τα τηλεφωνάκια του, όλα τέλος πάντων. Το σπίτι της Μπάρμπης τα είχε όλα! Τα είχε όλα, αλλά τίποτα δεν δούλευε!

Μερικές φορές αυτή η χώρα είναι σαν το σπίτι της Μπάρμπης: τα έχει όλα και τίποτα δεν δουλεύει. Μήπως δουλεύει το δικαστικό σύστημα; (πώς γίνεται και ο κύριος Ψωμιάδης, ενώ παύτηκε από περιφερειάρχης με δικαστική απόφαση λόγω κατάχρησης εξουσίας, εξακολουθεί και κυκλοφορεί ως περιφερειάρχης στην Θεσσαλονίκη;) η τροχαία; (είδατε ποτέ καμιά κάμερα να πιάνει κάποιον που τρέχει σαν παλαβός;) η αστυνομία; (γιατί ακόμα οι «γνωστοί άγνωστοι» κουκουλοφόροι παραμένουν άγνωστοι;) Ας πάρουμε για παράδειγμα τον νόμο περί κράνους των μοτοσικλετιστών. Θεσμοθετήθηκε για να σώσει ζωές. Έλα όμως που κάποιο στραβόξυλο στην επιτροπή που τον επεξεργάστηκε προφανώς είχε κάποια απωθημένα να βγάλει και κατάφερε να αλλάξει μια κρίσιμη λέξη στον νόμο ώστε να τον κάνει άχρηστο! Έτσι, οι νομοταγείς μοτοσικλετιστές κουβαλούν το κράνος τους σαν βραχιόλι στο χέρι αντί να το φοράνε, μια και ο νόμος λέει ότι ο μοτοσικλετιστής πρέπει να «έχει» κράνος, αντί να λέει ότι πρέπει να «φοράει» κράνος! Ας πάρουμε και τον νόμο περί φαρμακείων στα αυτοκίνητα, που και αυτός έγινε για να σώσει ζωές. Έλα όμως που δεν λέει τί πρέπει να περιέχει το φαρμακείου του αυτοκινήτου! Έτσι τα περισσότερα φαρμακεία που οι νομοταγείς αυτοκινητιστές έχουν στα αυτοκίνητα τους είναι κάτι πλαστικά κουτάκια με έναν σταυρό απέξω και ένα πακέτο χαρτομάνδηλα μέσα! Και μια και μιλάμε για φαρμακεία: ο νόμος περί απελευθέρωσης του επαγγέλματος, που υποτίθεται ότι θα ξεχώριζε τον ρόλο του επιχειρηματία από αυτόν του επιστήμονα, και θα επέτρεπε σε οποιονδήποτε να ανοίξει φαρμακείο αρκεί να υπάρχει μόνιμος φαρμακοποιός μέσα, από δω μπασταρδεύτηκε από κει μπασταρδεύτηκε, και κατάντησε αγνώριστος: τώρα «απελευθέρωση του επαγγέλματος» σημαίνει απελευθέρωση του ωραρίου λειτουργίας των φαρμακείων, που ο σύλλογος φαρμακοποιών έτσι και αλλιώς αποφάσισε να μην εφαρμόσει! Κατά τα άλλα, το επάγγελμα του φαρμακοποιού απελευθερώθηκε! Έχουμε και έναν ωραίο νόμο για την ΔΕΗ: για να σε δώσει ρεύμα πρέπει να καταθέσεις το σχέδιο της ηλεκτρικής εγκατάστασης του σπιτιού. Και αυτός ο νόμος έχει γίνει για να σώσει κόπο και ίσως ζωές: δεν θα ήταν φρόνιμο πριν αρχίσεις να καρφώνεις σε κάποιον τοίχο να ξέρεις αν περνάν καλώδια από πίσω; Έλα όμως που οι ηλεκτρολόγοι έχουν μερικά στάνταρντ σχέδια, ένα για μονοκατοικία, ένα για διαμέρισμα ενός δωματίου, ένα για διαμέρισμα δύο δωματίων κλπ. Σου δίνουν λοιπόν ένα και σου λένε κατάθεσε αυτό! Και αν τολμήσεις να πεις ότι αυτό το σχέδιο δεν είναι του σπιτιού σου, αλλοίμονο σου! Το λιγότερο που θα σου πουν είναι ότι είσαι για δέσιμο!

Αλλά είναι μόνον το σπίτι της Μπάρμπης που δεν λειτουργεί; Μήπως η ίδια η Μπάρμπη πάει καλύτερα; Μήπως λειτουργούν τα αυτάκια της; Όχι βέβαια! Η Μπάρμπη έχει κενό ανάμεσα στα δύο αυτιά! Τώρα τί έχουν οι πολιτικοί μας ανάμεσα στα δύο αυτιά, ένας Θεός ξέρει! Εγώ πάντως δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται οτιδήποτε ερώτηση να κάνει ο δημοσιογράφος στον εκπρόσωπο του ΚΚΕ να παίρνει πάντα την ίδια απάντηση: «Αντιλαϊκά μέτρα υπέρ της πλουτοκρατίας» , ή το πώς γίνεται ότι ό,τι και να λένε οι Ευρωπαίοι φίλοι και δανειστές μας, ο κύριος Σαμαράς να εξακολουθεί να επαναλαμβάνει: «Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους...Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους... Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους...». Φαίνεται τελικά ότι η Μπάρμπη έχει μέσα της ένα μαγνητοφωνάκι, σαν τις άλλες κούκλες της παιδικής μας ηλικίας, εκείνες που «μιλούσαν» και επαναλάμβαναν συνέχεια την ίδια φράση: «Μαμά πει-νά-ω...Μαμά πει-νά-ω...Μαμά πει-νά-ω...» ή «Μαμά θέ-λω ά-λλα-γμα... Μαμά θέ-λω ά-λλα-γμα... Μαμά θέ-λω ά-λλα-γμα...», που στα κινέζικα μεταφράζεται σε «Μαμά χέ-στη-κα...(τρις)», κάτι περίπου σαν αυτό που λένε οι δανειστές μας όταν ακούν τα περί επαναδιαπραγμάτευσης. Η κάθε σκεπτόμενη Μπάρμπη όμως ξέρει, ότι για να ζητήσεις επαναδιαπραγμάτευση του συμβολαίου σου, θα πρέπει να έχεις πάρει στο χέρι έναν καινούριο άσσο, που στην περίπτωση μας μεταφράζεται στο να έχεις δείξει ότι οι μεταρρυθμίσεις που έκανες ως τώρα δούλεψαν, και ο λαός είναι μονιασμένος και αποφασισμένος να πατάξει τα κακώς κείμενα του παρελθόντος. Και μια και δεν υπάρχει τέτοιος άσσος, τα περί επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους απλώς δίνουν την ψεύτικη εντύπωση σε όλους τους Μπάρμπους και τις Μπάρμπες, με το κενό ανάμεσα στα αυτιά, ότι υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, ενώ δεν υπάρχουν, και τους παρέχουν κίνητρα για τα έκτροπα που βλέπουμε να εκτυλίσσονται στους δρόμους της Αθήνας και αλλού.

Μαρία Πέτρου

Περί κάλων και περί Αγανακτισμένων

Όταν σου πατήσουν τον κάλο, λες «Άουτς!» και αγανακτείς. Αν είσαι και λίγο θερμόαιμος μπορεί να πεις «Σιγά ρε άνθρωπε, γκαβός είσαι;», εκτός αν είσαι Εγγλέζος, οπότε λες «Sorry», εννοώντας «Συγνώμη που έβαλα τον κάλο μου κάτω από το παπούτσι σου!». Η αγανάκτηση και η διαμαρτυρία όταν σου πατούν τον κάλο είναι κάτι το αυθόρμητο και το ενστικτώδες, χωρίς να χρειάζεται αυτενέργεια. Εκείνο που χρειάζεται αυτενέργεια, είναι αυτό που λέει ο Εγγλέζος: παρόλο που αισθάνεται το ίδιο με τον Έλληνα αναξιοπαθούντα καλοτσαλαπατημένο, έχει την δύναμη να συγκρατήσει την αγανάκτηση του και να αναλάβει μέρος της ευθύνης για το συμβάν. Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι το τί κάνουμε μετά το τσαλαπάτημα: βάζουμε ιώδιο στην πληγή και αναγνωρίζοντας ότι και εμείς είχαμε κάποια ευθύνη, πετάμε τα στενά κομψά τακουνάκια που μας δημιουργούν κάλους και αρχίζουμε να φοράμε βαρκοειδή παπούτσια που μας ταιριάζουν περισσότερο, και προσέχουμε στο μέλλον πού απλώνουμε την ποδάρα μας ώστε να μην δώσουμε ευκαιρία σε κανέναν να μας τσαλαπατήσει ξανά; Ή δεν κάνουμε τίποτα και περιμένουμε πότε να μας ξανα-τσαλαπατήσουν και να ξανα-αγανακτήσουμε;

Το να ξεσηκωθούμε αγανακτισμένοι γιατί μας πάτησαν τον κάλο είναι φυσικό και αναπόφευκτο. Το να τα βάλουμε όμως με την κοινοβουλευτική δημοκρατία που έχουμε, και να απορρίψουμε τους πάντες, είναι μάλλον κοκορομυαλιά. Γιατί, τι ακριβώς θέλουμε στην θέση της Βουλής? Το Κονκορδάτο του Φράνκο, την Τζαμαχιρία του Καντάφη, την Λαϊκή «Δημοκρατία» των Σοβιέτ, την Ελλάδα Ελλήνων Χριστιανών του Παπαδόπουλου, ή την Χρυσή Αυγή του Μεταξά; Το να μην δεχόμαστε ότι έχουμε μέρος της ευθύνης για το πού φτάσαμε είναι σαν να λέμε ότι δεν φταίμε εμείς που φορούσαμε για χρόνια ακατάλληλα παπούτσια που μας έκαναν κάλους, ούτε ότι απλώναμε την ποδάρα μας πέρα από κει που έπρεπε! Αν ένας από τους Έλληνες μπορεί να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη και να διαβεβαιώσει με κάθε ειλικρίνεια ότι αυτός δεν έφταιξε απολύτως σε τίποτα, τότε ή είναι για το βιβλίο του Γκίνες, ως δείγμα βλακώδους τιμιότητας, ή βαυκαλίζεται στην χώρα των κούκων! Γιατί είτε μας αρέσει είτε όχι, μαζί τα φάγαμε! Υπάρχει κάποιος που μπορεί με κάθε ειλικρίνεια να πει ότι στα τελευταία τριάντα χρόνια, όταν ο έμπορας τον ρώτησε «Με απόδειξη ή χωρίς απόδειξη;» δεν απάντησε «Χωρίς απόδειξη», ή ότι δεν πήρε ποτέ καθαρίστρια χωρίς να της κολλήσει ένσημα και να της πάρει απόδειξη, ή ότι δεν πήρε ποτέ υδραυλικό χωρίς να του ζητήσει απόδειξη, ή ότι δεν ζήτησε ποτέ από φίλο γιατρό του ΙΚΑ να του γράψει φάρμακα για την ανασφάλιστη αδελφή του; Τότε, όποιος μπορούσε να κλέψει 5 δραχμές έκλεβε 5 δραχμές και όποιος μπορούσε να κλέψει 5 εκατομμύρια έκλεβε 5 εκατομμύρια. Τώρα αυτοί που έκλεβαν τα 5 εκατομμύρια ίσως σταμάτησαν να το κάνουν γιατί φοβούνται. Εμείς όμως που κλέβαμε τις 5 δραχμές γιατί εξακολουθούμε να το κάνουμε και να επιτρέπουμε και σε άλλους να το κάνουν; Γιατί ο οδοντογιατρός της μάνας μου αρνήθηκε να της δώσει απόδειξη εχθές, και ο ταξιτζής όταν του ζήτησα απόδειξη μου έδωσε απόδειξη από την μηχανή του, μόνο που αποδείχτηκε ότι είχε τυπωθεί ώρες πριν για κάποιον άλλον πελάτη που δεν την είχε πάρει, και γιατί ο έμπορος που του ζήτησα απόδειξη μου έδωσε για το ένα τρίτο του ποσού που είχα πληρώσει; Το τραγικό λοιπόν είναι ότι ακόμα και τώρα τα τρώμε! Αν είχαμε πάψει να τα τρώμε, δεν θα είχαν αποτύχει τα μέτρα της κυβέρνησης κατά της φοροδιαφυγής, και αν οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν μποϋκοτάριζαν την εφαρμογή των μέτρων δεν θα χρειαζόταν δεύτερο μνημόνιο και δεν θα μας πατούσαν τον κάλο ξανά για να φτάσουμε να φωνάζουμε αγανακτισμένοι. Πόσοι από μας πήραν τσίχλα ή εφημερίδα από το περίπτερο σήμερα και ζήτησαν απόδειξη; Αν το κάναμε σκοπό μας να ζητάμε την απόδειξη από τον περιπτερά κάθε φορά που ξοδεύαμε ένα ευρώ, ξέροντας ότι έτσι τα 20 λεπτά θα πάνε στο κράτος, θα εξασφαλίζαμε στο κράτος 2 εκατομμύρια εισόδημα ημερησίως, μια και τα 20 λεπτά, πολλαπλασιαζόμενα επί τα 10 εκατομμύρια των παρομοίων ημερήσιων συναλλαγών, μας κάνουν 2 εκατομμύρια, (περισσότερα από όσα θα γλυτώσει το κράτος με τις συγχωνεύσεις των δημοσίων υπηρεσιών που μόλις εξαγγέλθηκαν). (Τώρα όσοι μου πούνε ότι θέλω το χρέος να το πληρώσουν οι περιπτεράδες, σίγουρα θα ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων που όταν τους δείχνεις το φεγγάρι βλέπουν το τεντωμένο δάχτυλο σου!)

Σε ώρες εθνικής ανάγκης έχουμε μόνον μία επιλογή: το βουλώνουμε και συσπειρωνόμαστε πίσω από τον δημοκρατικά εκλεγμένο αρχηγό! Ούτε απεργίες, ούτε καταλήψεις, ούτε προπηλακισμοί ούτε μολότοφ μας σώζουν. Το μόνο που κάνουν είναι να υπονομεύουν την δημοκρατία, να δείχνουν στους ξένους πόσο διχασμένοι είμαστε και να δημιουργούν τις συνθήκες για το πάτημα και κάποιου άλλου κάλου, πολύ πιο οδυνηρού αυτήν την φορά. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι οι "Αγανακτισμένοι" είναι ως επί το πλείστον νεαροί που δεν έχουν ζήσει δικτατορία για να μπορούν να εκτιμήσουν τί απορρίπτουν όταν απορρίπτουν και γιουχαϊζουν όλους τους πολιτικούς. Ας μην ξεχνάμε τι έγινε στην έξοδο του Μεσολογγίου: όταν πια η έξοδος είχε αρχίσει, και ενώ έβγαινε ο κόσμος με τον προ-αποφασισμένο τρόπο, κάποιος, που ίσως είχε διαφωνήσει με τους διοικούντες όταν είχε παρθεί η απόφαση, φώναξε «Πίσω στα τείχη!» Τότε τα πλήθη μπερδεύτηκαν άλλοι πήγαν πίσω, άλλοι μπροστά, και επακολούθησε η μεγάλη σφαγή! Η αδυναμία να δεχτούμε να κυβερνηθούμε ήταν ανέκαθεν το σαράκι αυτής της χώρας. Και τις συνέπειες τις εκφράζει θαυμάσια ο Διονύσιος Σολωμός: «Εάν μισούνται ανάμεσό τους δεν τους πρέπει ελευθεριά!».

Μαρία Πέτρου

Περί εξωγήινων

Όταν πρωτογύρισα στην Ελλάδα, πολλοί προσφέρθηκαν να με ενημερώσουν για πολλούς. Έτσι κάποτε κάποιος μου έδειξε έναν πανεπιστημιακό και μου είπε με σημασία: «Τον βλέπεις αυτόν; Είναι ένας…» και έκανε μια παύση που υποτίθεται ότι έλεγε πολλά. Μετά συνέχισε: «Έχει στήσει εταιρείες στο όνομα της γυναίκας του!» Εδώ η παύση ήταν για να δείξω εγώ έκπληξη και βδελυγμία. Δεν κατάλαβα όμως πού ήταν το αξιοβδελύγματο σημείο και περίμενα εξηγήσεις. Μια που δεν έρχονταν όμως, αναγκάστηκα να ρωτήσω αφελώς: «Γιατί τις έστησε στο όνομα της γυναίκας του και όχι στο δικό του;» Ο συνομιλητής μου με κοίταξε σαν ούφο! Ενθυμούμενος όμως ότι μόλις είχα έρθει από την Αγγλία, έγινε συγκαταβατικός και μου απάντησε: «Μα γιατί ως πανεπιστημιακός δεν μπορεί να στήσει εταιρεία!» Τώρα εγώ, που είχα παρακολουθήσει ένα σωρό σεμινάρια επιχειρηματικότητας ακριβώς για να με προτρέψει το Αγγλικό πανεπιστήμιο που δούλευα να στήσω εταιρεία, πάλι δεν κατάλαβα: «Και γιατί όχι;» «Μα γιατί, την έρευνα του την έκανε με δημόσιο χρήμα και δεν μπορεί να στήσει εταιρεία να εκμεταλλευτεί τα αποτελέσματα της ιδιωτικά!» Εδώ ήταν που η εικόνα με χτύπησε κατακούτελα: η Μάννα Ελλάδα, αναμαλλιασμένη, με τις φουστάνες της να κυματίζουν στον αέρα και δυό φύλλα δάφνης να κρέμονται από τα αυτιά, να τρέχει να στήσει εταιρεία, να κάνει ουρές στις τράπεζες, να μισθώνει, να απολύει, να υπογράφει γραμμάτια και συναλλαγματικές, να πληρώνει, να σχεδιάζει και να διαφημίζει την έρευνα του Πανεπιστημιακού, γιατί βέβαια αν δεν το κάνει, θα μείνει η έρευνα στο συρτάρι σαν επίτευγμα, η δημοσίευση στις σελίδες κάποιου περιοδικού, μέχρι να την προσέξει κανένας Γιαπωνέζος ή Αμερικάνος και να κάνει επιχείρηση βάσει των πορισμάτων της και να γίνει πλούσιος! Αλλά εμάς εδώ στην Ελλάδα μας έμαθαν να αγωνιζόμαστε μόνον για την δόξα! Χρήμα, φιου…(ήχος βδελυγμίας)-ποιός θέλει το χρήμα! Αστειεύεσαι; Εδώ οι αρχαίοι ημών πρόγονοι αγωνίζονταν για ένα πράσο! Να φανταστείτε ότι ως και το Διεθνές Μπακαλορεά μου έβγαλαν άχρηστο σαν πτυχίο, παρ’ όλη την εκτίμηση που χαίρει διεθνώς. Και όταν ρώτησα γιατί, η απάντηση ήταν άμεση: «Μα αυτό το έχει στήσει κάποια ιδιωτική εταιρεία! Κάποιος επιχειρηματίας βγάζει κέρδος από αυτό!» Εγώ, το ούφο, βέβαια πάλι δεν κατάλαβα: «Μα κάποια από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια στον κόσμο είναι ιδιωτικά, ΜΙΤ, Χαρβαρντ, Στανφορντ, τα έχετε ακουστά;» «Μην βλέπεις εκεί! Εδώ είναι Ελλάδα!» Δηλαδή; Δεν είναι στο χέρι μας να είναι εδώ Ελλάδα και να πάψουμε να βλέπουμε το κέρδος σαν αμαρτία; Δεν γίνεται να είναι εδώ Ελλάδα και να πάψουμε να βλέπουμε την ιδιωτική πρωτοβουλία σαν διαφθορά; Δεν είναι καιρός να πάψουμε να κρεμόμαστε από τις φουστάνες της Μάννας μας και να απαιτούμε το κράτος να είναι και χρηματοδότης και αρωγός και παροχός και επόπτης και επιχειρηματίας, και μάλιστα κακός επιχειρηματίας, γιατί δεν θέλουμε να απολύει τους τεμπέληδες υπαλλήλους ούτε θέλουμε να κλείνει τις ζημιογόνες επιχειρήσεις, ενώ απαιτούμε οι αυτοκινητόδρομοι να γίνονται από ιδιωτικές επιχειρήσεις, που όμως θα το κάνουν για ψυχικό, μια και δεν θέλουμε μετά να τους επιτρέψουμε να βάλουν διόδια για να πάρουν πίσω τα λεφτά που ξόδεψαν! Βέβαια, εδώ υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: είναι οι άλλοι που πρέπει να δουλεύουν για ψυχικό και δόξα. Εμείς, αν μας κόψουν κάτι από τον μισθό μας γινόμαστε έξαλλοι και ψάχνουμε να βρούμε καμιά τρύπα στον νόμο να αποφύγουμε την ζημιά, ή να κάνουμε τόση φασαρία που να τρομάξουν θεοί και δαίμονες! Όπως μια γνωστή μου υπάλληλος της ΔΕΗ, με μισθό σχεδόν 6000 ευρώ, και που τώρα την πιάνει ο νόμος περί μεγίστου μισθού 4000 χιλιάδων, που μου είπε: «Α, μην βλέπεις εσάς! Εγώ δεν ανησυχώ, γιατί εμείς θα κάνουμε κινητοποιήσεις και ο νόμος αυτός δεν πρόκειται να μας πιάσει!» Ίσως καιρός είναι να βρεθεί κάποιος Έλληνας πολιτικός που θα μας πει αυτό που είπε ο Κένεντυ στον λαό του: «Μην ρωτάς τί μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα! Ρώτησε τί μπορείς να κάνεις εσύ για την χώρα σου!» Αυτό πέρα από κάθε άλλη φορά αφορά εμάς, τους Έλληνες!

Μαρία Πέτρου

Περί ψειροφαρμάκου

Κάποτε έφτασε σε ένα χωριό ένας πραματευτής που διαλαλούσε ότι πουλούσε φάρμακο για τις ψείρες. (Τον καιρό εκείνο οι ψείρες μάστιζαν την Ελλάδα, μια που αποτελούσαν το μεγαλύτερο πληθυσμιακά είδος κατοίκων της χώρας.) Οι χωρικοί αμέσως όρμησαν και αγόραζαν, αγόραζαν μέχρι που τέλειωσε η πραμάτεια. Καθώς ο πραματευτής έφευγε από το χωριό, κάποιος ξαφνικά σκέφτηκε ότι ο πραματευτής δεν τους είχε πει πώς να χρησιμοποιήσουν το φάρμακό. Του φώναξε λοιπόν: «Έ Πατριώτη, πώς το χρησιμοποιούν αυτό το φάρμακο;» Και ο πραματευτής απάντησε: «Να, πιάνεις την ψείρα, της ανοίγεις το στόμα, και το ρίχνεις μέσα!» Εδώ γελάνε! Τουλάχιστο, εδώ, ο πατέρας μου που έλεγε αυτήν την ιστορία έβαζε τα γέλια και περίμενε και το ακροατήριο του να κάνει το ίδιο. Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που πρωτοάκουσα αυτήν την ιστορία και μόνον πρόσφατα κατάλαβα ότι η ιστορία είχε και συνέχεια. Τώρα πώς το κατάλαβα, θα σας το πω σε λίγο. Αρκεί για την ώρα να πω ότι την συνέχεια μου την ψιθύρισε το Άγιο Πνεύμα προχθές που άκουγα τις ειδήσεις. Ο άνθρωπος λοιπόν που είχε ακούσει τις οδηγίες χρήσης, έπιασε μια ψείρα για να της δώσει το φάρμακο. Μόνο που ήταν νομοταγής πολίτης, και ήξερε ότι δεν είχε το δικαίωμα να αναγκάσει την ψείρα να ανοίξει το στόμα της, σύμφωνα με το νόμο περί δικαιωμάτων των παρασίτων 666/0000, παράγραφος 42 περί ψειρικών δικαιωμάτων, υποπαράγραφος 147 περί διατροφικού εξαναγκασμού, ΦΕΚ 30/2/1000. Έτσι, παρακάλεσε την ψείρα να ανοίξει το στόμα της, αλλά η ψείρα δεν το άνοιγε! Κορόιδο ήταν; «Βρε σε παρακαλώ, βρε αμάν, βρε ζαμάν», τίποτα. Στο τέλος ο άνθρωπός μας άφησε την ψείρα να φύγει-«την απώθησε», όπως είπε αργότερα ο ίδιος ευχαριστημένος από τον εαυτό του! Εδώ σίγουρα δεν γελάνε.
«Ο κουκουλοφόρος που εισέβαλε στο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου Πατρών, την ώρα που μιλούσε ο Νομπελίστας Τζέιμς Γουότσον και προσπάθησε να τον επιτεθεί με λοστό, εξουδετερώθηκε από τους εκατοντάδες παρευρισκομένους, και απωθήθηκε» είπαν οι ειδήσεις! Προφανώς, οι εκατοντάδες παρευρισκόμενοι, σεβόμενοι τα παρασιτικά του δικαιώματα, δεν του έβγαλαν την κουκούλα ούτε τον κράτησαν να τον παραδώσουν στην αστυνομία, μια και το Πανεπιστήμιο Πατρών έχει το Πανεπιστημιακό άσυλο για να προστατεύει τους κουκουλοφόρους, αλλά όχι τους Νομπελίστες επισκέπτες ομιλητές. Κατόπιν αυτού, το Πανεπιστήμιο διαμαρτυρήθηκε έντονα στα μέσα ενημέρωσης για την κατάχρηση του Πανεπιστημιακού ασύλου και έκανε μήνυση κατ’ αγνώστων για τον τραυματισμό αυτών που χτυπήθηκαν κατά την προσπάθεια εξουδετέρωσης του κουκουλοφόρου.
Όσο για την ιστορία με το ψειροφάρμακο, έχει και συνέχεια: Ο άνθρωπος, αφού άφησε την ψείρα να φύγει σεβόμενος τα ψειρικά της δικαιώματα, κρέμασε μια ταμπέλα γύρω από τον λαιμό του που έλεγε: «Ευγενική παράκληση. Οι κυρίες ψείρες παρακαλούνται να μην έρχονται να ζήσουν στο ταλαιπωρημένο μου κορμί. Ευχαριστώ για την κατανόηση». Κατόπιν αυτού έκανε μήνυση κατά παντός υπευθύνου, κατά των αγνώστων ψειρών που τον βασάνιζαν και κατά του αγνώστου πραματευτή που τον είχε κοροϊδέψει. Ούτε εδώ γελάνε. Εδώ κλαίνε!

Μαρία Πέτρου

Περί ψόφιων αλόγων

Οι Άγγλοι λένε “Do not flog a dead horse”, δηλαδή «Μην δέρνεις ένα ψόφιο άλογο». Η αλήθεια είναι ότι ο κλάδος των Δημοσίων Υπαλλήλων έχει φάει τόσο ξύλο τελευταία, που καιρός είναι να πούμε και κάτι άλλο, κάτι καλό και αισιόδοξο. Τους δημοσίους υπαλλήλους που γνωρίσαμε όλοι μας καλύτερα από τον καθένα ήταν οι δάσκαλοι που μας δίδαξαν στα μαθητικά μας χρόνια. Και ναι μεν, πολλοί από αυτούς ήταν γαϊδούρια και αξίζουν το ξύλο που τρώει τώρα το δημοσιουπαλληλίκι, αλλά δεν ήταν όλοι. Όλοι μας μπορούμε να θυμηθούμε κάποιους δασκάλους που είχαμε και που άφησαν ανεξήτιλα σημάδια στην μνήμη μας, διαμορφώνοντας τον χαρακτήρα μας. Πώς να ξεχάσω τον κύριο Κυριατζίδη, τον φιλόλογο, που όταν μας διάβαζε ένα αντιρατσιστικό κείμενο η φωνή του έτρεμε από συγκίνηση. Τώρα, μετά από τόσα χρόνια δεν θυμάμαι πια ούτε ποιο κείμενο ήταν ούτε ποιος το είχε γράψει. Μια φράση μόνον μου έμεινε: «Όλοι οι άνθρωποι ρίχνουν μια σκιά πίσω τους, και αυτή για όλους είναι μαύρη.». Πώς να ξεχάσω την κυρία Εξήκη την φιλόλογο που μας δίδασκε με τόσο πάθος τους διαλόγους σχετικά με την καταδίκη του Σωκράτη, που το μυαλό των 15 χρόνων μου τότε είχε πεισθεί ότι αν η ίδια βρισκόταν στην θέση του Σωκράτη και αυτή θα είχε διαλέξει να πιει το κώνειο παρά να εγκαταλείψει την χώρα στην οποία είχε ζέσει όλη της την ζωή! Πώς να ξεχάσω την κυρία Τσίνγκου που μας δίδασκε γεωλογία με όλο το είναι της, χρησιμοποιώντας όλο το σώμα της και με τα χέρια της να κυματίζουν στον αέρα για να μας εξηγήσει τί είναι τα συγκλινή και τα αντικλινή πετρώματα. Ή την δεσποινίδα Αβραμίδου, που μας έκανε Αγγλικά, που κάποτε στον σχολικό εκκλησιασμό που με είδε όρθια να ταλαντεύομαι από την κούραση, σηκώθηκε και μου έδωσε την θέση της! Ή μήπως την κυρία Μασσαλά που με το μεράκι της για τα Μαθηματικά μου έκανε να τα αγαπήσω ακόμα περισσότερο, αλλά και να μάθω ότι το να κοπανίσεις το αυτοκίνητο σου στον τοίχο σε μια στιγμή απροσεξίας και να στραπατσάρεις τον προφυλακτήρα δεν είναι τίποτα το σπουδαίο: «Οι προφυλακτήρες γι’ αυτό είναι!» είπε ψύχραιμα όταν της συνέβη. Και είναι και άλλοι άνθρωποι που μας έμειναν στην μνήμη όχι για κάτι συγκεκριμένο, γιατί ίσως δεν προλάβαμε να τους γνωρίσουμε καλά, αλλά απλώς για την αξιοπρέπεια τους, όπως η κυρία Φούκα, που πέρασε από το σχολείο μας σαν κομήτης για μια μόνον χρονιά και όμως η αξιοπρέπεια της στα μάτια των δεκατριών χρονών που ήμουν τότε την έκανε να ξεχωρίζει.
Αλλά μήπως οι καλοί δάσκαλοι, οι καλοί δημόσιοι υπάλληλοι τελείωσαν; Όχι βέβαια! Ξέρω και τώρα φωτεινά παραδείγματα που κάνουν τον τόπο να πηγαίνει μπροστά και εμπνέουν τις νέες γενιές. Για παράδειγμα το προσωπικό του 2ου Λύκειο Ιλίου, που πρόσφατα έγινε πρότυπο σχολείο σε αναγνώριση της σκληρής δουλειάς των δασκάλων του, που έχουν δημιουργήσει ένα εκπαιδευτικό περιβάλλον που θα το ζήλευε και το καλύτερο ιδιωτικό σχολείο του εξωτερικού, και που είναι βέβαια δημόσιοι υπάλληλοι. Ας μην πηδάμε λοιπόν σε φαρδιές βούρτσες όταν βάφουμε τον κόσμο: ο κάθε δάσκαλος που αναλαμβάνει την βιβλιοθήκη του σχολείου δεν το κάνει για να «την αράξει», αλλά είναι πολλοί που το κάνουν με μεράκι για να προσφέρουν κάτι. Ο κάθε δάσκαλος που αποφασίζει να κάνει διδακτορικό δεν το κάνει για να αποφύγει την διδασκαλία-ξέρω μερικούς που έκαναν το διδακτορικό παράλληλα με την διδασκαλία και παραμένοντας στην θέση τους εξακολουθούν να εμπνέουν τα παιδιά. Ξέρω επίσης δασκάλους που δουλεύουν σε σχολεία με μεγάλο αριθμό παιδιών ή και ενηλίκων από μη προνομιούχες ομάδες της κοινωνίας, όπως παράνομοι ή και νόμιμοι μετανάστες, που σκύβουν με αγάπη πάνω από τα προβλήματα του κάθε μαθητή και ξέρουν ότι το να τα ακούσουν και να τα συζητήσουν μαζί τους είναι ίσως πιο σημαντικό από το να τους μάθουν να λύνουν μια δευτεροβάθμια εξίσωση. Αυτοί οι δάσκαλοι είναι ίσως η μειονότητα, αλλά είναι αυτοί στους οποίους βασιζόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον. Και είναι και αυτοί από τους ανθρώπους που έχασαν πρόσφατα το 25% του μισθού τους, χωρίς όμως φωνές και διαμαρτυρίες, γιατί αυτοί καταλαβαίνουν. Συνήθως είναι οι άλλοι, εκείνοι που δεν αξίζουν τον μισθό τους, που φωνάζουν δυνατά, με αγανάκτηση, για την αδικία που τους γίνεται. Αλλά εκείνοι είναι ήδη καταδικασμένοι στο μυαλό του κόσμου, ψόφια άλογα στην μνήμη των μαθητών που πέρασαν ή περνούν από τα χέρια τους, και δεν αξίζει τον κόπο να τους ξυλοφορτώνουμε παραπάνω.
Μαρία Πέτρου