Περί των ρούχων του βασιλιά

Η Bretecher είναι μια εξαιρετική Γαλλίδα σκιτσογράφος που έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία με σκίτσα. Σε ένα από αυτά τα βιβλία έχει μια σειρά από σκίτσα όπου δείχνει δημοσιογράφους που υποτίθεται ότι κάνουν ένα ρεπορτάζ για τους νέους και τα ναρκωτικά. Ρωτούν λοιπόν έναν έναν διάφορους νέους ναρκομανείς γιατί παίρνουν ναρκωτικά. Ο πρώτος λέει «Να,... ξέρετε, η ανεργία,,,, δεν υπάρχει μέλλον για μας τους νέους....» Οι κάμερες αμέσως ζουμάρουν στον νεαρό, οι δημοσιογράφοι με απαστράπτοντα πρόσωπα από ικανοποίηση ότι «εδώ έχουμε κάτι» κάνουν διευκρινιστικές ερωτήσεις και προτρέπουν τον νεαρό να πει κι’ άλλα. Ο δεύτερος νεαρός το ίδιο: «Η άδικη κοινωνία....» κλπ. Ο τρίτος το ίδιο. Ώσπου φτάνουν στο τέλος σε μια κοπέλα ζωγραφισμένη λίγο αμπλα-ούμπλα, λίγο μπουνταλού, λίγο χαζούλα, και της κάνουν την ίδια ερώτηση. Η κοπέλα τους κοιτάζει βλακωδώς και λέει: «Τα παίρνω γιατί είναι ωραίαια.»
Ε κάπως έτσι πολλοί στον κόσμο αυτόν κρύβουν πίσω από αόρατα υπέροχα ρούχα την γύμνια της αλήθειας. Τα ρούχα αυτά είναι σε στυλ «Το κάνουμε για το καλό του τόπου, για την Ελευθερία, την Δημοκρατία, την Δικαιοσύνη!» Και μόνο τον πραγματικό λόγο που το κάνουν δεν μας τον λένε! Έτσι, οι τζαμπατζήδες, που δεν θέλουν να πληρώσουν για τα δημόσια μέσα συγκοινωνίας, έκαναν το «δεν πληρώνω» πατριωτική ιαχή, και μας προτρέπουν και τους υπόλοιπους πολίτες να κλέβουμε την αξία του εισιτηρίου που οι ίδιοι δεν θέλουν να πληρώσουν, μια και ο καλύτερος τρόπος να κρύψεις ένα φύλλο είναι να το βάλεις μέσα σε ένα δάσος! Εδώ θα ήθελα να κάνω μια παρένθεση για την χρήση της λέξης «κλέβουμε». Στην Αγγλική γλώσσα, όπως άλλωστε και στην Ελληνική, υπάρχουν πολλές λέξεις που σημαίνουν το να παίρνεις κάτι που δεν σου ανήκει. Μια από αυτές είναι και η λέξη shop-lifting, για την περίπτωση που κλέβει κανείς κάτι από ένα κατάστημα. «Δε βαριέσαι, αυτοί τόσα βγάζουν... Οι έμποροι μας κατακλέβουν... Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν είχαν τυχαία τον θεό του εμπορίου ίδιον με τον θεό της κλεψιάς...» και άλλες παρόμοιες δικαιολογίες για να έχουμε την συνείδηση μας ήσυχη. Σε κάποια φάση λοιπόν που το πράγμα είχε φτάσει στο απροχώρητο στην Αγγλία, και οι έμποροι κατάλαβαν ότι έχαναν κάθε χρόνο εκατομμύρια από κλοπές πελατών, έκαναν την εκστρατεία «Shop-lifting is theft!» για να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο. Έτσι λοιπόν και εγώ εδώ, χρησιμοποιώ την σωστή λέξη για την μη πληρωμή στα διόδια, στο μετρό και τα λεωφορεία: κλοπή!
Τέλος παρένθεσης, και πίσω στα ρούχα του βασιλιά!
Σκεφτείτε τους διαφόρους απεργούς. Για θυμηθείτε λίγο: Οι γιατροί συνήθως απεργούν για το καλό των ασθενών, οι φαρμακοποιοί για το καλό της κοινωνίας, οι ναυτικοί για το καλό της ναυτιλίας, οι δικηγόροι για την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης, και πάει λέγοντας. Και δεν βρίσκεται ένας αμπλα-ούμπλας μπουνταλάς ανάμεσα τους να παραδεχτεί «Το κάνω για την τσέπη μου βρε αδερφέ!» Το αντίθετο μάλιστα! Όταν η Τρόικα είπε ότι οι απεργίες γίνονται για συντεχνιακά συμφέροντα, μας έπιασε όλους μαζική πατριωτική υστερία που κάποιοι ξένοι τόλμησαν να πουν κάτι τέτοιο! Ξεχνάμε τι γινόταν όλα τα χρόνια οπόταν εφευρίσκονταν διάφορα επιδόματα με γελοία ονόματα, όπως «επίδομα έγκαιρης προσέλευσης στην εργασία» ή «επίδομα θυγατέρων» ή «επίδομα γαλοπούλας» με τα οποία δίνονταν κάποια λεφτά για να βουλώσουν τα στόματα αυτών που αγωνίζονταν για «το καλό του τόπου», που μόλις τα έπαιρναν, η απεργία έληγε, το πολιτικό κόστος μηδενίζονταν και η κυβέρνηση συνέχιζε απτόητη να οδηγεί αυτόν τον τόπο προς την καταστροφή!
Κατά τα άλλα, υπέρμαχοι της δημοκρατίας, του ελεύθερου λόγου και του πανεπιστημιακού ασύλου, από κόμμα που αντιπροσωπεύει μόλις το 2.5% των Ελλήνων, ματαίωσαν στο Παρίσι την προβολή της ταινίας Ζ και την τιμητική του Κώστα Γαβρά, δήθεν αγανακτισμένοι για την έλλειψη δικαιοσύνης, ξεχνώντας την ρήση του Βολτέρου «Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμα σου να το λες!». Πώς αλλιώς θα μπορούσαν να το κάνουν; Μήπως λέγοντας την αλήθεια; Ότι δηλαδή ο μόνος τρόπος μια μειοψηφία του 2.5% να επιβάλει αυτό που θέλει στο 97.5% είναι να αρχίσει τις πολεμικές ιαχές περί δικαιοσύνης και δημοκρατίας, καταλύοντας ακριβώς την έννοια της δημοκρατίας με την πράξη της; Ζήτω λοιπόν τα ρούχα του Βασιλιά! Είναι εξαιρετικά χρυσοποίκιλτα, ορατά στους εθελοτυφλούντες και αόρατα στους χαζούς σαν και μένα, και προπαντός, φοριούνται πολύ φέτος!

Μαρία Πέτρο

Περί γκαγκάν γκαγκάν και γκαφάν γκαφάν

Οι Άγγλοι έχουν μια παροιμία που λέει: «Έκοψα την μύτη μου για να εκδικηθώ το πρόσωπο μου» (“I cut my nose to spite my face”). Είναι αυτό που μου έρχεται στο νου με τις προχθεσινές κινητοποιήσεις και τα έκτροπα στην Αθήνα. Όταν ήμασταν μικροί, τα αγοράκια κρατούσαν ανάμεσα στα πόδια τους ένα ξύλο και χοροπηδώντας επί τόπου φώναζαν «γκαγκάν γκαγκάν» και πυροβολούσαν με φανταστικά πιστόλια στον αέρα. Αυτά γίνονταν πριν πάνω κάτω 40 χρόνια, και τα αγοράκια αυτά, μεγάλα πια, είναι τώρα οι συνδικαλιστές, οι κομματάρχες, οι πολιτικοί, και οι συμβασιούχοι και μη της σημερινής κοινωνίας. Μόνο που ακόμα νομίζουν ότι παίζουμε καουμπόηδες και ινδιάνους και εξακολουθούν να φωνάζουν «γκαγκάν γκαγκάν»! Και ενώ η Αυστραλία και άλλες κυβερνήσεις συμβουλεύουν τους πολίτες τους να μην έρθουν στην Ελλάδα για διακοπές φέτος γιατί γίνονται συνεχείς απεργίες, οι εικόνες της γενιάς του γκαγκάν γκαγκάν να σπάζουν τα μάρμαρα στο κέντρο της Αθήνας, να ξεχαρβαλώνουν παγκάκια, να καταστρέφουν τους σταθμούς του μετρό, και να καίνε αστυνομικούς, έκαναν πάλι τον γύρω του κόσμου. Πάνω σ΄ αυτό, έρχεται και ο παρουσιαστής της Πρωινής Ενημέρωσης της ΝΕΤ να πει το εξής ανεπανάληπτο μόλις τελείωσε το αντίστοιχο ρεπορτάζ: «Ήταν δηλαδή μια πετυχημένη απεργία, είχε δυναμισμό.» Αυτός ο κύριος, θα έπρεπε να απολυθεί αυτοστιγμεί! Όχι γιατί προφανώς υποστήριζε την απεργία-Θεός φυλάξει! Αλλά γιατί του λείπει η κριτική σκέψη! Κύριε Γκαφά, πέστε μου σας παρακαλώ, πότε κάποια πράξη θεωρείται πετυχημένη; Προφανώς όταν επιτυγχάνει τον στόχο της! Ποιός ήταν ο στόχος αυτής της απεργίας; Δεν φαντάζομαι να μου πείτε ότι ήταν να κάψουν πάλι την Αθήνα, ούτε ότι ήταν να τραυματίσουν και να τραυματιστούν! Κατά το δικό σας ρεπορτάζ, οι Κερατινιώτες ήταν εκεί γιατί δεν θέλουν χυτά στην περιοχή τους. Οι «δεν πληρώνω» ήταν εκεί γιατί θέλουν το κράτος να βρει λεφτά να ξεπληρώσει τις ιδιωτικές εταιρείες που έκαναν τους δρόμους μας, ώστε να μην πληρώνουν διόδια οι χρήστες αυτών των δρόμων. Οι εργαζόμενοι στις συγκοινωνίες ήταν εκεί γιατί δεν θέλουν να χάσουν τα προνόμια τους. Οι συμβασιούχοι γιατί δεν θέλουν διαυγείς και ανοιχτές διαδικασίες προσλήψεων. Όλοι αυτοί οι στόχοι επιτεύχθηκαν προχθές με την πολλοστή καταστροφή του κέντρου της Αθήνας; Πάλι σύμφωνα με το ρεπορτάζ σας, 3000 άνθρωποι, από τα 5,000,000 Αθηναίους, κατάφεραν να αμαυρώσουν ξανά το όνομα της Ελλάδας στο εξωτερικό. Μήπως έχετε πεισθεί και εσείς και αυτοί ότι στοχεύουν στο να εξυπηρετήσουν κάποιο μεγάλο Εθνικό συμφέρον; Μήπως νομίζουν ότι πολεμούν να ελευθερώσουν την Ελλάδα από τους Τούρκους; Την Λιβύη από τον Γκαντάφη; Το Ιράκ από του Αμερικάνους; Το Νταρφούρ από το Σουδάν; Ίσως! Γι΄ αυτό σαν νέοι Δον Κιχώτιδες, ορμούν ακάθεκτοι προς τον εχθρό, φωνάζοντας «γκαγκάν γκαγκάν» μια και είναι προς το Εθνικό μας συμφέρον να μην γίνει χυτάς στη Κερατέα, να γίνονται οι προσλήψεις ρουσφετολογικά, να μην κάνουμε δρόμους αν δεν έχουμε να τους πληρώσουμε με δημόσιο χρήμα, να μην εξυγιανθούν οι συγκοινωνίες, και γενικά να κόψουμε την μύτη μας για να εκδικηθούμε το πρόσωπο μας!

Μαρία Πέτρου

Περί αξιωματικής λογικής

Άκουγα προχθές στο ραδιόφωνο μία συνέντευξη με έναν εκπρόσωπο της ΑΔΕΔΥ. Η συζήτηση πήγαινε στο στυλ «Καλημέρα μπάρμπα-Κουκιά σπέρνω!», με τον δημοσιογράφο να ρωτάει και να ξαναρωτάει: «Κύριε Τάδε, η ΑΔΕΔΥ είναι πάντα υπέρ του ενιαίου μισθολογίου. Δεν νομίζετε ότι είναι δίκαιο κάποιος που δουλεύει πιο σκληρά και εξυπηρετεί τους πολίτες καλύτερα από μερικούς που κάθονται-γιατί είναι κοινό μυστικό στην Ελλάδα ότι ένα μεγάλο μέρος των δημοσίων υπαλλήλων δεν κάνουν την δουλειά τους-δεν νομίζετε λοιπόν ότι αυτοί που δουλεύουν με ζήλο θα πρέπει να παίρνουν κάτι παραπάνω από τους αραχτούς;» και τον κύριο Αδεδή να απαντάει: «Κάθε υπηρεσία έχει την δομή της. Έχουμε προϊσταμένους που φροντίζουν ώστε όλοι να προσφέρουν ό,τι μπορούν και όλοι οι υπάλληλοι να κάνουν την δουλειά τους» και άλλες τέτοιες μπούρδες. Ο κύριος Αδεδής εδώ, εκούσια ή ακούσια έκανε το ίδιο μοιραίο λάθος που έκανε και ο Χριστός και ο Μαρξ, και έτσι είναι σε καλή παρέα. Το λάθος και των τριών ήταν ότι στήριξαν τις θεωρίες τους στην λάθος υπόθεση: ότι ο άνθρωπος είναι από φύση του ιδανικός και τέλειος. Έτσι κατά τον Χριστό, ο άνθρωπος μπορεί να αγαπάει τους εχθρούς του, να γυρίζει το δεύτερο μάγουλο όταν τον χαστουκίζουν στο πρώτο και να δίνει τον έναν χιτώνα όταν έχει δύο. Και επειδή τίποτα από όλα αυτά δεν είναι στην φύση του ανθρώπου, αλλά μάλλον αναφέρονται στις ιδιότητες κάποιου εξιδανικευμένου όντος, ο Χριστιανισμός σαν τρόπος ζωής απέτυχε. Έχει επιβιώσει μόνον σαν δόγμα, γιατί όσο κι’ αν σταυροκοπιόμαστε κάθε φορά που περνάμε έξω από μια εκκλησία, η ζωή μας δεν έχει καμία σχέση με τις πρωτοχριστιανικές κοινωνίες και τον Χριστιανισμό σαν τρόπο ζωής. Όσο για τον Μαρξ, έκανε το ίδιο λάθος με τον Χριστό, μια και βάσισε την θεωρία του στο «Ο καθένας προσφέρει όσο μπορεί και απολαμβάνει ό,τι χρειάζεται»! Τώρα μάλιστα! Γι’ αυτό και τα διάφορα κομμουνιστικά καθεστώτα κατέρρευσαν το ένα μετά το άλλο, και όλη αυτή η όμορφη θεωρία χρεοκόπησε. Και μια και ο Μαρξισμός στερείται υπερφυσικού δόγματος, δεν μπορεί να επιβιώσει ούτε σαν δόγμα. Σε μερικές δεκαετίες θα έχει ξεχαστεί από τον κοινό λαό και σαν θεωρία και σαν κίνημα, και μόνο οι φιλόσοφοι και οι ιστορικοί θα τον σπουδάζουν σαν ένα περίεργο κοινωνικό πείραμα του εικοστού αιώνα.
Όσο για τον κύριο Αδεδή, επέμενε ότι δεν χρειαζόμαστε κίνητρα για τους δημοσίους υπαλλήλους-όλοι πρέπει να παίρνουν τα ίδια εφόσον δίνουν το παρόν στο γραφείο τους, γιατί όλοι είναι ιδανικοί, άμεμπτοι, δουλευταράδες, κάνουν το κατά δύναμη, είναι έντιμοι, αδιάφθοροι, εξυπηρετικοί και ευγενικοί, και υπάρχουν προϊστάμενοι που το φροντίζουν αυτό. Χα! Χα! Χα!

Έμαθα πρόσφατα από ένα ντοκυμαντέρ της ιστορίας των Μαθηματικών ότι κατά πολλούς ιστορικούς το Πυθαγόρειο θεώρημα ήταν γνωστό στους αρχαίους Βαβυλωνίους στην εμπειρική του μορφή, πολύ πριν τον Πυθαγόρα. Εκείνο που πραγματικά συνέβαλλε η αρχαία Ελληνική σκέψη στην ανάπτυξη των Μαθηματικών ήταν οι έννοιες της απόδειξης και της αξιωματικής λογικής. Αξίωμα είναι μια υπόθεση που την δεχόμαστε ως σωστή και πάνω σ’ αυτήν κτίζουμε την θεωρία μας. Έτσι, το αξίωμα ότι από ένα σημείο υπάρχει μόνον μία κάθετη σε μια ευθεία είναι η βάση της Ευκλείδειας Γεωμετρίας που διέπει την καθημερινή μας ζωή, ενώ το αξίωμα ότι από ένα σημείο υπάρχουν άπειρες κάθετες σε μια ευθεία είναι η βάση της Ριμάνειας Γεωμετρίας που διέπει την δομή του σύμπαντος. Επομένως κύριε Αδεδή, αν αρχίσεις με λάθος αξίωμα, κτίζεις έναν πύργο στην άμμο. Και μιά και μία αλυσίδα είναι τόσο δυνατή όσο ο ασθενέστερος κρίκος της, αν στηρίξεις την θεωρία σου σε ανεδαφική υπόθεση, μια μέρα θα καταρρεύσει παταγωδώς! Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από την αρχή, με το μοντέλο του δημοσίου υπαλλήλου να είναι αυτό του συνηθισμένου ανθρώπου, αυτού που προσπαθεί να ελαχιστοποιήσει την προσπάθεια του και να μεγιστοποιήσει την καλοπέραση του, και ας προσπαθήσουμε να βρούμε λύσεις στο πρόβλημα «Ελληνικό δημοσιοϋπαλληλίκι» με αυτή τη βάση!

Μαρία Πέτρου

Περί αχύρου και ασύλου

Υπάρχει κάποιος αγγλικός νόμος κατά τον οποίον ο κάθε ταξιτζής πρέπει να έχει δίπλα του μέσα στο ταξί ένα δεμάτι άχυρο! Το ψήφισμα του νόμου αυτού χάνεται στα βάθη των αιώνων, όταν τα ταξί τα έσερναν άλογα και οι ζωόφιλοι εγγλέζοι δεν ήθελαν τα άλογα να παραμελούνται κατά την διάρκεια τις εργασίας τους. Ο νόμος αυτός ποτέ δεν αποσύρθηκε και επομένως ισχύει ακόμα και τώρα στην Αγγλία! Βέβαια τι συνέβει που έκανε την βουλή να ψηφίσει έναν τέτοιο νόμο κανείς πια δεν το ξέρει. Ίσως να βρέθηκε κάποιος αμελής ταξιτζής που άφηνε το καημένο του το άλογο νηστικό μέχρι που έγινε κάτι δραματικό, όπως το άλογο να ψόφησε καταμεσής του δρόμου, ή το άλογο να έφαγε κάποιο παιδάκι που το πέρασε για δεμάτι άχυρο από την πείνα που το έδερνε, και το δραματικό αυτό γεγονός να έγινε το κίνητρο για να θεσπιστεί ο νόμος. Έχουμε και εμείς κάποιους τέτοιους νόμους που δεν ξέρουμε γιατί έγιναν, μια και το μόνο που δεν έκαναν ποτέ ήταν να εκπληρώσουν τον σκοπό τους. Δεν ξέρω πότε ο νόμος για το πανεπιστημιακό άσυλο θεσπίστηκε, αλλά σίγουρα δεν έσωσε τον Γεώργιο Βοζίκη, φοιτητή της ιατρικής, από εξορία στην Μακρόνησο και τον θάνατο του από βασανιστήρια που επακολούθησε, ούτε σταμάτησε τα τανκς στις 17 του Νοέμβρη. Ούτε το ιερό άσυλο των αρχαίων βοήθησε το προδότη Παυσανία να ξεφύγει τον θάνατο: οι πρόγονοι μας απλώς έκτισαν την πόρτα του ναού στον οποίο είχε καταφύγει και τον άφησαν να πεθάνει από την δίψα και την πείνα!

Το πανεπιστημιακό άσυλο είναι άσυλο ιδεών και ως γνωστόν οι ιδέες δεν μπορεί να συνδέονται με έναν συγκεκριμένο χώρο. Αν η πολιτεία θέλει να διώξει έναν πανεπιστημιακό ή έναν φοιτητή λόγω των ιδεών του, γιατί να πάει να τον πιάσει μέσα στο πανεπιστήμιο και να μην πάει να τον συλλάβει όταν είναι εκτός πανεπιστημίου; Τι θα την εμποδίσει να το κάνει όταν ο διωκόμενος πάει το βράδυ στο σπιτάκι του για ύπνο; Το πανεπιστημιακό άσυλο λοιπόν είναι ένας συμβολικός θεσμός που παρεξηγήθηκε και μας οδήγησε μέχρι τώρα σε εγκλήματα κατά της κοινωνίας, γιατί βέβαια ο βανδαλισμός δημόσιας περιουσίας είναι έγκλημα, είτε είναι στην απλή του μορφή, αυτή του μουτζουρώματος ενός φρεσκοβαμμένου τοίχου, είτε είναι στην μορφή καταστροφής επιστημονικών οργάνων και ερευνητικής εργασίας ετών. Και φυσικά αφήνω απέξω όλα τα άλλα έκτροπα που γίνονται στους πανεπιστημιακούς χώρους με την κάλυψη του πανεπιστημιακού ασύλου. Και μια και ο θεσμός έχει παρεξηγηθεί και καταχραστεί τόσο πολύ, καιρός είναι να τον καταργήσουμε. Γιατί ο αγγλικός νόμος περί αχύρου είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει δεν βλάπτει κανέναν, αλλά ο δικός μας νόμος περί ασύλου έχει καταστρέψει τα Ελληνικά Πανεπιστήμια! Σε μια κοινωνία δημοκρατική, με ελευθερία λόγου, δεν έχει λόγο να υπάρχει ούτε σαν συμβολισμός.
Γιατί δηλαδή οι πανεπιστημιακοί πρέπει να έχουν το πανεπιστημιακό άσυλο και όχι και οι φουρνάρηδες το φουρναρικό άσυλο; Όλοι υποκείμεθα στους ίδιους περιορισμούς λόγου και ιδεών: όλοι είμαστε ελεύθεροι να πούμε ό,τι θέλουμε, μέσα στα επιτρεπτά όρια. Για παράδειγμα, υπάρχει ελευθερία λόγου, αλλά σε πολλές χώρες (εννοώ δημοκρατικές χώρες, με πραγματικές ελευθερίες για τους πολίτες) αν κάποιος πει ότι το ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Ναζί δεν έγινε, θα πάει φυλακή. Όλοι έχουμε ελευθερία στις ιδέες μας, αλλά αν έρθει η ιδέα σε κάποιον πανεπιστημιακό να διασταυρώσει γαϊδούρι με άνθρωπο για να παράγει γαϊδουροανθρωπάκι, δεν επιτρέπεται να το κάνει, είτε έχουμε πανεπιστημιακό άσυλο είτε όχι (αν και μερικές φορές αναρωτιέμαι αν αυτό δεν έχει ήδη γίνει!).

Άρα, και στην ελευθερία του λόγου και στην ελευθερία των ιδεών υπάρχουν όρια, που τα έχει θεσπίσει η κοινωνία, και αυτά είναι που οριοθετούν την ελευθερία των ιδεών και του λόγου και όχι το κάγκελο της περίφραξης ενός χώρου που μπορεί να το παραβιάσει κανείς όποτε θέλει! Είναι αυτά τα νοητά όρια που πρέπει να αγωνιζόμαστε να διατηρήσουμε γιατί αυτά εξασφαλίζουν την πραγματική μας ελευθερία: είναι οι νοητές γραμμές που θέτουν οι νόμοι που θα πρέπει να σεβαστούμε, οι νόμοι που ψήφησε η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, που έχουμε το δικαίωμα να την αλλάξουμε στις επόμενες εκλογές αν δεν μας αρέσει. Αν κάθε μέρα την περνάμε προσπαθώντας να εξευτελίσουμε αυτούς τους δημοκρατικά αποφασισμένους νόμους, με σλόγκαν όπως «Ανυπακοή» ή με καταλήψεις δρόμων, κτιρίων, με τσαμπουκάδες και νταηλίκια, και μετά αρχίζουμε να φωνάζουμε για την διατήρηση του πανεπιστημιακού ασύλου γιατί αυτό δήθεν μας εξασφαλίζει την ελευθερία της σκέψης, τότε είμαστε Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές!

Μαρία Πέτρου

Περί «δεί δή χρημάτων» και άλλων σοφών αποφθεγμάτων

Όταν ο Κλίντον βγήκε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, έδωσε συνέντευξη τύπου, όπου ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε ποιες θα ήταν οι προτεραιότητες της προεδρίας του. Η απάντηση ήρθε σαν καταπέλτης: «The Economy, stupid!», «Η οικονομία, ανόητε!». Άκουγα τις προάλλες στο ραδιόφωνο μια δημοσιογράφο να εκφράζει την γνώμη της για τα μέτρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την οικονομική κρίση. Και έλεγε λοιπόν η κοπέλα ότι το κακό είναι ότι τα μέτρα αυτά παίρνονται με καθαρά οικονομικά κριτήρια, έχοντας σαν επίκεντρο την οικονομία και όχι τον άνθρωπο! Λέγονται πολλά τέτοια αυτήν την περίοδο και ακούμε πολλά παρόμοια για την καταστροφή του κοινωνικού κράτους. Φαίνεται ότι έχουμε ξεχάσει την σοφία του ίδιου μας του λαού και τα ρητά μας. Το πιο απλό είναι αυτό που λέει «Μην απλώνεις τα πόδια σου πέρα από εκεί που φτάνει το πάπλωμα!». Πώς ακριβώς, κυρία δημοσιογράφε και κύριοι υποστηρικταί του κοινωνικού κράτους περιμένετε η Ευρώπη ή η Ελληνική κυβέρνηση να χρηματοδοτήσει το κοινωνικό κράτος, αν δεν σώσει πρώτα την οικονομία; Ξεχάσατε το «Ούκ άν λάβης παρά του μή έχοντος»;

Διαβάζω στα φυλλάδια της Ελληνικής Στατιστικής Υπηρεσίας ότι το 67.2% του Ελληνικού λαού απασχολείται σε τριτογενή απασχόληση, δηλαδή σε παροχές υπηρεσιών, με άλλα λόγια «εγώ ξεψειρίζω εσένα και εσύ ξεψειρίζεις εμένα», όπως κάνουν οι μαϊμούδες. Έλα όμως που ως μαϊμούδες θέλουμε και να φάμε! Μόνον το 11.7% του Ελληνικού εργατικού δυναμικού απασχολείται στην πρωτογενή παραγωγή, δηλαδή σε κάτι που μπορούμε να πουλήσουμε σε ξένους για να φέρουμε λεφτά στην χώρα. Αν δεν έρχονται λεφτά στο σπίτι, πώς μπορεί η οικογένεια να αγοράσει παιγνίδια και ρούχα για τα παιδιά; Πώς μπορούμε να έχουμε κοινωνικό κράτος, που έχει επίκεντρο τον άνθρωπο, αν δεν φέρνουμε χρήματα απέξω; Αυτήν την στιγμή η χώρα έχει μία μόνον προτεραιότητα: «The Economy stupid!», κάτι που εμείς οι Έλληνες το ξέραμε εδώ και δυόμιση χιλιάδες χρόνια από το στόμα του Δημοσθένη: «Δεί δή χρημάτων και άνευ αυτών ουδέν εκ των πρέπει γενέσθαι μέλλει γένεσθαι!» Όλα τα άλλα είναι λαϊκισμοί και ανοησίες!

Μαρία Πέτρου

Περί Χριστού και Αντίχριστου

Πρόσφατα είχα την ατυχία να παρακολουθήσω στην τηλεόραση λίγα λεπτά από το κήρυγμα του κυρίου Άνθιμου, του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης. Διαμαρτύρονταν λοιπόν ο κύριος Άνθιμος γιατί το κτίριο μιας εκκλησίας χρησιμοποιήθηκε πρόσφατα για μια αντιρατσιστική εκδήλωση (δεν έπρεπε!) και έλεγε ότι στην Ελλάδα όποιος μιλάει για Ελλάδα, Ελληνική σημαία και Ελληνική γλώσσα, όπως κάνει ο ίδιος, κινδυνεύει να κατηγορηθεί για εθνικιστής και χουντικός. Συγνώμη κύριε Άνθιμε, αλλά διαφωνώ! Κύριε Άνθιμε, οποιοσδήποτε από τους 10.999.999 υπόλοιπους Έλληνες μπορεί να μιλάει για Ελλάδα και Ελληνική σημαία και γλώσσα χωρίς απαραίτητα να είναι χουντικός ή εθνικιστής! Εσείς ειδικώς όμως, δεν θα έπρεπε ποτέ να μιλάτε για Ελλάδα και Ελληνική σημαία! Το αντίθετο, εσείς ως άνθρωπος του Θεού, θα έπρεπε συνεχώς να μας υπενθυμίζετε ότι ο Ιησούς είπε «Αγαπάτε τους εχθρούς σας!», ότι και ο Τούρκος και ο Γιαχοβάς και ο Εβραίος , όταν τους κόψει το μαχαίρι πονούν το ίδιο μ’ εμάς και βγάζουν το ίδιο κόκκινο αίμα μ’ εμάς, ότι κάποιος στην απόγνωση του είτε φωνάξει «Αχ μάνα!» είτε φωνάξει «Αχ άνε», υποφέρει το ίδιο όταν το κάνει, και ότι η μάνα που θα σκύψει πάνω από το νεκρό παλικάρι της σπαράζει το ίδιο είτε είναι Ελληνίδα, Σκοπιανή ή Τουρκάλα! Εσείς, ως άνθρωπος του Θεού κύριε Άνθιμε, θα έπρεπε συνεχώς να μας θυμίζετε ότι η γλώσσα είναι μέσον επικοινωνίας των ανθρώπων και τίποτα άλλο, και δεν υπάρχει κανείς λόγος να είναι κανείς περήφανος γιατί η γλώσσα του είναι τα Ελληνικά, τα Αραβικά ή τα Κινέζικα! Εσείς, ως άνθρωπος του Θεού θα έπρεπε να μας θυμίζετε συνεχώς, ότι η γλώσσα δεν θα έπρεπε να είναι εμπόδιο στην αλληλεγγύη και κατανόηση των ανθρώπων. Για να γεφυρώσουμε μάλιστα αυτά που μας χωρίζουν, θα έπρεπε να υποστηρίζετε έμπρακτα το κύρηγμα της αγάπης, οργανώνοντας στις εκκλησίες και τα κατηχητικά δωρεάν φροντιστήρια που θα δίδασκαν στα Ελληνόφωνα παιδιά την Τουρκική γλώσσα στις περιοχές της Ελλάδας που υπάρχουν πολλοί Τουρκόφωνοι, ώστε τα Ελληνόφωνα και τα Τουρκόφωνα Ελληνόπουλα να μπορούν να μιλάνε μεταξύ τους, και να καταλαβαίνουν και να σέβονται τις παραδόσεις ο ένας του άλλου. Την περίοδο που χωρίζονταν το Πακιστάν από την Ινδία για να αποτελέσουν δύο κράτη, ένα για τους Μουσουλμάνους και ένα για τους Ινδοϊστές ομοεθνείς τους, κάποιος Ινδοϊστής που είχε σκοτώσει έναν μουσουλμάνο, πήγε στον Γκάντι μετανοιωμένος και τον ρώτησε τι να κάνει για να εξιλεωθεί. Ο Γκάντι του είπε: «Θα βρείς ένα παιδάκι ορφανό, από μουσουλμανική οικογένεια, θα το υιοθετήσεις και θα το μεγαλώσεις σαν παιδί σου, μόνο που θα το μεγαλώσεις στην μουσουλμανική πίστη!» Σύμφωνα με το λεξιλόγιο σας κύριε Άνθιμε, ο Γκάντι ήταν ειδωλολάτρης, έχοντας μεγαλώσει με μια θρησκεία που έχει μια θεά με μορφή ελέφαντα και μια θεά με 100 χέρια που τρώει ανθρώπους όταν θυμώνει. Αν ο Γκάντι κύριε Άνθιμε, μπορούσε να κηρύττει το μήνυμα της αγάπης, της συμφιλίωσης των θρησκειών και της συναδέλφωσης των λαών σε ένα κλίμα διχόνοιας και αλληλοσπαραγμού όπως ήταν η Ινδία της εποχής του, εσείς που έχετε μεγαλώσει με την θρησκεία της αγάπης και διαβάζετε το Ευαγγέλιο κάθε μέρα, γιατί δεν βρίσκετε την ψυχική δύναμη να πιστέψτε σε έναν Θεό που αγαπάει τους Μουσουλμάνους, τους Γιαχωβάδες, τους Τούρκους, τους Αλβανούς και τους Σκοπιανούς το ίδιο, σε έναν Θεό που μας θέλει όλους αδερφωμένους, σε έναν Θεό πατέρα που αγαπάει το ίδιο όλα του τα παιδιά, που δεν αναγνωρίζει σύνορα και τίτλους ιδιοκτησίας και που σίγουρα δεν κάθεται στον θρόνο του κουνώντας μια χάρτινη Ελληνική σημαιούλα όπως κάνουν τα παιδάκια στις παρελάσεις; Γιατί δεν αφήνετε σ’ εμάς τους λαϊκούς να μιλούμε για σημαίες, τοπωνυμίες και σύνορα, για κόμματα και κυβερνήσεις; Μήπως φαντάζεστε ότι ο Θεός σας έστειλε στη γη για να ασχολείστε με το αν η Πυλαία θα ανήκει στον Δήμο Χορτιάτη ή όχι, και για το ποιος θα βγει δήμαρχος στην Θεσσαλονίκη; Ο Χριστός ζούσε σε μια κατακτημένη χώρα, και παρ’ όλα αυτά δεν έπεσε στην παγίδα του σατανά να τα βάλει με τους Ρωμαίους και να ασχοληθεί με την πολιτική, αλλά πολύ σοφά είπε: «Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ»!

Μαρία Πέτρου

Περί σκοινιού και σαπουνιού

Κάποιος είπε ότι ο γάμος είναι σαν ένα πολιορκημένο φρούριο: όσοι είναι μέσα θέλουν να βγουν έξω και όσοι είναι απέξω θέλουν να μπουν μέσα! Κάπως έτσι είναι και το Δημόσιο στην Ελλάδα: όσοι είναι δημόσιοι υπάλληλοι μάλλον ντρέπονται να το πούνε, μια και η Ελληνική κοινωνία τους έχει κολλήσει την ρετσινιά, δικαίως ή αδίκως, του τεμπέλη και χαραμοφάη. Από την άλλη μεριά έχω ακούσει εκατοντάδες φορές την φράση: «Αυτός παιδί μου δεν είναι για πολλά. Να χωθεί εκεί πουθενά στο δημόσιο να τρώει ένα κομμάτι ψωμί.» Και καλά να το λένε αυτό οι μαμάδες όσων έχουν αρνητικό IQ, οι μορφωμένοι και πτυχιούχοι νομίζετε ότι πάνε πίσω; Έχουμε και σύλλογο «αδιόριστων καθηγητών». Δηλαδή πώς γίνεται αυτό; Αφού δεν έχουν διοριστεί πως είναι καθηγητές; Όχι ότι αποκαλούν τους εαυτούς τους καθηγητές επειδή δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα, μια και οι περισσότεροι, αν δουλεύουν στον ιδιωτικό τομέα, θεωρούν τον εαυτό τους άνεργο. Είναι «καθηγητές» επειδή επιθυμούν να διοριστούν στο δημόσιο να διδάξουν, και δεν διορίστηκαν ακόμα. Έτσι κάνουν την επιθυμία τους τίτλο και περιμένουν να μπουν στο κάστρο πολιορκώντας το όσο πιο ασφυκτικά μπορούν. Και επειδή με όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις, ο φαύλος κύκλος του παραλόγου συνεχίζεται από γενιά σε γενιά. Τώρα το θέμα είναι πώς βγαίνει κανείς από τον φαύλο κύκλο. Το σκέφτηκα αυτό δια μακρόν και κατέληξα στην μαγική φόρμουλα! Αν μπορούσα να το κάνω, θα έβαζα μια καθαρίστρια πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης (ιδιωτικού δικαίου και με δυνατότητα να απολυθεί αν δεν κάνει καλά την δουλειά της) στις τουαλέτες του κάθε νηπιαγωγείου της χώρας, ώστε οι τουαλέτες να είναι απαστράπτουσες, να έχουν χαρτί υγείας, ζεστό νερό και σαπούνι, έτσι ώστε να μεγαλώσουν νέες γενιές ανθρώπων με αξιοπρέπεια και σεβασμό προς τον εαυτό τους. Γιατί ο αυτοσεβασμός δεν έρχεται τζάμπα: ο αυτοσεβασμός καλλιεργείται από βρεφικής ηλικίας από τον σεβασμό που δείχνει η κοινωνία στο άτομο. Γιατί μόνον ένας άνθρωπος χωρίς αυτοσεβασμό τολμάει να σε πει όταν ρωτήσεις την τιμή ενός προϊόντος: «Με απόδειξη ή χωρίς απόδειξη;» (δηλαδή, «Να συνωμοτήσουμε να κλέψουμε το κράτος ή όχι;»), όπως έκαναν και κάνουν πολλοί καταστηματάρχες. Μόνον ένας άνθρωπος χωρίς αυτοσεβασμό τολμάει να απαιτήσει από καρκινοπαθή συνταξιούχο του ΙΚΑ φακελάκι, ίσο με τρεις συντάξεις του ΙΚΑ, με την δικαιολογία ότι έκανε καλή δουλειά και πρόσεξε να μην της κόψει τις φωνητικές χορδές της (δηλαδή αν δεν περίμενε φακελάκι, η γυναίκα θα ήταν τώρα βουβή!), όπως έκανε ο κύριος Αβακούμ στην μητέρα μου. Μόνον ένας άνθρωπος χωρίς αυτοσεβασμό τολμάει να ανάψει τσιγάρο κάτω από την ταμπέλα «Απαγορεύεται το κάπνισμα». Μόνον ένας άνθρωπος χωρίς αυτοσεβασμό σκαλίζει την μύτη του μπροστά στα παιδιά όπως έκανε ένας δάσκαλος μου στο Δημοτικό. Μόνον ένας άνθρωπος χωρίς αυτοσεβασμό θάβει το χεσμένο πάμπερ του μωρού της στην άμμο της παραλίας, για να το βρει ίσως κάποιο άλλο παιδάκι που θα έρθει με το κουβαδάκι του να παίξει, γιατί βαριέται να κάνει δέκα βήματα να το βάλει στον κάδο. Μόνον ένας άνθρωπος χωρίς αυτοσεβασμό θα ανοίξει την πόρτα του αυτοκινήτου του και θα πετάξει στην άκρη του δρόμου την σακούλα με τα σκουπίδια από το εξοχικό του, γιατί δεν θέλει να την πάρει σπίτι του να την βάλει στον σκουπιδοτενεκέ του. Μόνον ένας άνθρωπος χωρία αυτοσεβασμό θα πει στον υποψήφιο νοικάρη «Το νοίκιο είναι 1000 ευρώ, αλλά θα σου δίνω αποδείξεις για 500» όπως είπε κάποιος νοικοκύρης στους εκπροσώπους του ΔΝΤ πρόσφατα στην Αθήνα όταν έψαχναν για διαμέρισμα.

Βρέθηκα πρόσφατα στο κτίριο της Ιατρικής σχολής ενός Ελληνικού Πανεπιστημίου και έφριξα: η πόρτα της τουαλέτας κρέμονταν από έναν ρεζέ, η λεκάνη ήταν χωρίς καπάκια και πασαλειμμένη σκατό, δεν υπήρχε ούτε σταγόνα νερό, και φυσικά το να περιμένεις χαρτί υγείας και σαπούνι θα ήταν εξωγήινο. Στην ίδια κατάσταση ήταν οι τουαλέτες του Δημοτικού σχολείου που πήγαινα: οι στοίβες τα σκατά σέρνονταν από πίσω όταν άνοιγες την πόρτα και η βρώμα σε προειδοποιούσε για το τι σε περίμενε από μεγάλη απόσταση-γ’ αυτό άλλωστε οι τουαλέτες ήταν μακριά από το σχολικό κτίριο. Γενιές από Ελληνόπουλα μεγάλωσαν θεωρώντας ότι είναι τελείως φυσικό οι τουαλέτες κοινής χρήσης να είναι στην κατάσταση αυτή. Έτσι, κάθε φορά που είχα επισκέπτες από την Ελλάδα στην Αγγλία, είχα δυσκολία να τους πείσω να χρησιμοποιήσουν την δημόσια τουαλέτα σε κάποιο κουτσοχώρι που πηγαίναμε για περίπατο. Και όταν τελικά τους έπειθα, έμειναν έκπληκτοι που η τουαλέτα ήταν καθαρή, είχε χαρτί υγείας, ζεστό νερό και σαπούνι. Όταν ήμασταν στο Δημοτικό, μας έλεγαν ότι ο πολιτισμός ενός λαού κρίνεται από την ποσότητα σαπουνιού που καταναλώνει. Εγώ θα έλεγα ότι ο πολιτισμός ενός λαού κρίνεται από την κατάσταση που βρίσκονται οι δημόσιες τουαλέτες. Εκεί είναι που φαίνεται αν ο πολίτης έχει αξιοπρέπεια, αυτοσεβασμό και σεβασμό προς τους συνανθρώπους του. Στο κάτω κάτω, το σαπούνι έχει πολλές χρήσεις. Παράδειγμα, αν μετά από όλα αυτά αποφασίσουμε να το φουντάρουμε ομαδικά, θα χρειαστούμε πολύ σκοινί και πολύ μα πάρα πολύ σαπούνι!

Μαρία Πέτρου